Misbruikte Ouafae zocht naar troost en werd zwanger

Twee maanden lang ging verslaggever Rob Pietersen op pad met hulpverleenster Fatimazohra Hadjar. Met haar onderzocht hij de achtergronden van probleemgezinnen in Amsterdam Slotervaart. Vandaag: hoe Ouafae liegt (en abortus pleegt) om de eer van de familie hoog te houden.

Rob Pietersen

Ze is misbruikt en verstoten door familie. Toch probeert Ouafae (23) de banden met haar ouders weer aan te halen. Maar er moet heel veel verzwegen blijven, er zijn veel leugens nodig om de schande uit te wissen . „Was ik maar eerder eerlijk geweest. Ik wilde mijn ouders veel ellende besparen. Terwijl ze eigenlijk mij hadden moeten beschermen.”

Toen ze merkte dat ze zwanger was en haar vriendje nog geen papa wilde worden en daarom de relatie verbrak, vertelde ze haar moeder alsnog in vijf minuten tijd over zes jaar rampspoed. „Ik heb nog nooit iemand zo zien huilen.”

Samen maakten ze plannen voor de toekomst. Daarbij was één ding duidelijk: vader mocht dit verhaal nooit horen. „Zo gaat het in Marokkaanse families. Mijn vader zou een hartaanval krijgen als hij wist dat ik geen maagd meer ben. Ik ben nu op zoek naar een man die mij wil onderhouden en die mijn kind straks erkent.”

De wanhoop nabij, overweegt ze nu te trouwen met een katholieke jongen die zich dan snel moet bekeren tot de islam. Of met een homoseksueel die zijn eigen beweegredenen (en familiedruk) heeft voor een schijnhuwelijk. „Heel snel na de trouwerij maken we bekend dat ik zwanger ben. En we krijgen een kindje dat zogenaamd veel te vroeg wordt geboren...”

Al jaren cijfert ze zich zelf weg voor de lieve vrede. Een leven vol leugens is het gevolg. En van zwijgen. Vandaag vertelt ze vrijwel zonder adempauzes: „Ik ben opgelucht dat ik mijn verhaal kwijt kan. Ik hoop dat anderen er van leren.”

De ellende begon toen haar lievelingsoom bij een auto-ongeluk overleed en toen vlak daarna bij haar met suikerziekte kampende opa beide benen werden geamputeerd. „Ik zocht naar troost. Bij de verkeerde vrienden, met hasj en alcohol.”

Ze was kwetsbaar en werd in die periode geslagen door neven. „Als ze me op het Leidseplein tegenkwamen bijvoorbeeld. Ze vonden dat een jonge meid daar niet hoort rond te lopen. Maar ik werkte daar... Mijn broertje veroordeelde me ook, voor de strakke broeken en truitjes die ik droeg. Zo zijn Marokkaanse jongens. Ze denken dat zusjes of nichtjes hun bezit zijn.”

Ze vertelt dat ze door dezelfde neven en door ooms werd misbruikt. „Bij ons in de islam kun je dat je ouders niet vertellen. Ik wist niet of ze boos op mij zouden worden of dat ze ruzie zouden maken met de familie.”

Thuis was ze onhandelbaar, haar moeder regelde een logeerplek bij een tante. Op achttienjarige leeftijd werd ze verkracht, zegt ze. Ouafae vluchtte naar Spanje naar een jongen die ze in Marokko had ontmoet. Die relatie liep spaak toen hij haar begon te slaan. Terug in Nederland raakte ze zwanger van een nieuwe vriend, die haar dumpte.

Het is een aaneenschakeling van leed. Af en toe veegt ze een traan weg, neemt een slok water, houdt haar buikje vast en hapt naar lucht. Om dan gehaast verder te vertellen: „Je krijgt de korte versie. Anders is het te veel. En ik moet aan mijn kindje denken.”

„Ik heb zes jaar lang last van mijn buik gehad. Ik ben vaak onderzocht: het was psychisch. Nu heb ik echt iets, ìn mijn buik. Hopelijk wordt het vanaf nu beter.”

De gegevens van Ouafae zijn geanonimiseerd om redenen van privacy. Vlak na het interview besloot ze, op aandrang van haar moeder, toch tot abortus.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden