Mis voor Pantani

Trouw test 'tempels' van velerlei soort. Vandaag: parrocchia di San Giacomo in Cesenatico, Italië.

Het eerste wat opvalt
Ik neem u mee naar het buitenland. Naar Cesenatico om precies te zijn. Dat is een Italiaans dorp aan de Adriatische kust met een haventje ontworpen door Leonardo da Vinci. Er liggen een soort gekleurde, Italiaanse mini-skûtsjes voor anker. Het is er schilderachtig mooi. Cesenatico ligt in de buurt van Rimini. Dat is dan weer zo'n badplaats waar zonaanbidders, als ze de verkeerde kant op kijken, op rijen hotels en appartementencomplexen stuiten. Weinig mondain. Terug naar Cesenatico. Het is vrijdagavond, Valentijnsdag, en het zalmroze kerkje aan de haven zit vol. De mis staat in het teken van Marco Pantani. De Italiaanse wielrenner die vanwege zijn prestaties als een heilige werd vereerd, maar uiteindelijk als een opgejaagde dopingzondaar stierf. Hij woonde in Cesenatico. Het is die dag precies tien jaar geleden dat Pantani dood werd gevonden in één van die deprimerende appartementencomplexen in Rimini. In het kerkje zitten fans van Pantani, parochianen en er is familie. En pers.

Hoe is de sfeer?
Aanvankelijk licht opgewekt. Buiten staan mensen te kletsen. Sommige vrouwen komen opgedirkt de kerk binnen. Alsof het een uitje is. Misschien is dat het ook wel. Het is tenslotte Valentijnsdag en er moet nog uitgebreid worden gegeten. 'Pantani forever' staat er achter op een jas en er komt een meneer binnen met een hondje in gebreid truitje onder zijn arm. Iedereen hoort erbij, ook hondjes in gebreide truien. De fanclub draagt knalgele wielershirts van Pantani's wielerploeg. En zitten kinderen in blauwe wielerkleding en bandana's om hun hoofd geknoopt. Die droeg Pantani ook altijd. Een cameraman houdt zijn camera gereed, want papa Paolo en mama Tonina stappen de kerk in.

Vader Pantani lijkt opgetild door de aandacht. Hij loopt als een Bekende Italiaan door de kerkbanken, schudt handen, kust wangen, knikt naar mensen en maakt praatjes. Mijn buurvrouw vraagt hem iets. Ik knik begripvol. Hij klopt goedkeurend op mijn schouder. Moeder Pantani, in bontjas en op minstens acht centimeter hoge hakken, kijkt stil voor zich uit. Vader Pantani neemt plaats naast de burgemeester. Die draagt een sjerp over zijn driedelig grijs, in de kleuren van de Italiaanse vlag. De mis begint.

Hoe verloopt de mis?
De jonge pastoor bidt en leest voor uit de Bijbel en begint algauw aan zijn verhaal over Pantani. Hij beweegt druk met zijn handen. Op het oog lijkt het een vrolijk verhaal. Dat kan natuurlijk niet kloppen - ik versta het niet - want het draait uiteindelijk om een jonge vent en zoon, die een paar kilometer verderop in een praalgraf ligt. Ik hoor woorden als 'cyclista' en 'sacrificio'. Er gaat een telefoon. In de kerkbanken wordt driftig geknikt en aandachtig geluisterd. In snel tempo komen de wijnkelk en de ciborie (met de hosties erin) op het altaar en wordt de eucharistie afgehandeld. Het koor zingt alsof z'n leven ervan afhangt. Alsof de leden Marco Pantani uit de hemel willen zingen. De mis verloopt wat chaotisch en routinematig en toch is het eerbiedig en ontroerend. Het is de vertrouwdheid met de rituelen die troost lijkt te bieden, of die nou met een vaart worden uitgevoerd of niet.

Reden om niet te gaan Dit was te bijzonder om mee te maken. De taal is wat lastig.
Reden om wel te gaan
Alleen al vanwege het feit dat een oudere dame ontroerd 'dolce! dolce!' (lief!) roept en me omhelst en kust als ze hoort dat ik uit Nederland kom.

Vrijzinnig katholiek
Parrocchia San Giacomo di Cesenatico is een rooms-katholieke parochie die vrijzinnig overkomt. De vieringen, in het Italiaans, zijn op maandag, woensdag en vrijdag om 17 uur.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden