Minkowksi maakt van opening waar festijn

UTRECHT - Met een feestelijk Frans programma werd het Festival Oude Muziek vrijdagavond voor de dertiende keer geopend. Voorzien van toeters en bellen toverden Les Musiciens du Louvre, solisten en gangmaker Marc Minkowski een geestige, half-scènische uitvoering te voorschijn van Mourets 'Les amours de Ragonde' op het anders zo formeel bevolkte podium van Vredenburg.

Minkowski is sinds zijn eerste optreden in het Festival van 1990 in Nederland geen onbekende meer. In het openingsconcert van het Utrechtse festival liet hij andermaal zien en horen welk een aanstekelijk dirigent hij is. Het mag misschien niet authentiek zijn, zo'n heftig gesticulerende, snuivende en dansende dirigent, maar effect heeft het wel. In de suite uit Rameau's opera 'Hippolyte et Aricie' was het mooi om te zien hoe Minkowski de aaneenrijging van dansen uit het hoofd dirigeerde. Bij elk nieuw deeltje liet hij de musici vooraf als het ware mimisch proeven aan ritme en sfeer. Veel aandacht was besteed aan de balans van het orkest. Zo waren de vulstemmen van altviolen en fagot mooi uitgelicht en werd ook de baslijn ritmisch stuwend en duidelijk hoorbaar ingevuld.

'Les amours de Ragonde', de komische opera van Jean-Joseph Mouret, zorgde voor hilariteit in de zaal. Ivan A. Alexandre had een eenvoudige doch doeltreffende scènische invulling bedacht, geen 'mise-en-scène' maar 'mise-en-espace', letterlijk 'gezet in de ruimte', een voor Nederland nieuwe aanduiding.

Bariton Michel Verschaeve, die de rol van de oude, tandeloze boerin Ragonde vertolkte, verscheen in prachtige blauwe robe op het toneel; ook de andere solisten droegen avondkledij. Vooral in het tweede van de drie bedrijven werden podium, trappen en deuren van Vredenburg goed benut in het simpele verhaaltje van de oude geit die nog wel een groen blaadje lust.

In de drukke verwikkelingen tussen de verschillende geliefden was twee keer plaats voor een prachtig rustpunt. Tenor Jean-Paul Fouchécourt zong ze beide met schitterende overgave. De operette eindigt met een heuse vaudeville waarin een refrein op een onzin-tekst voorkomt. Minkowski liet het als toegift nog een keer spelen, waarbij de zaal het rap gezongen woordje 'charivari' (zoiets als 'herrie') mee mocht zingen (en dat over de tong struikelend ook deed) en klappen. Een soort last-night-of-the-proms waarbij slagwerkster Marie-Ange Petit steeds inventiever voor de door het publiek vergeten toeters en bellen zorgde. Minkowski liet aan het slot zelfs het dirigeren over aan het klappende publiek. Hoezo authentiek? Maar leuk. . .!

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden