Minder kerkgangers, nou èn?

JEANNETTE VAN ANDEL en LEZERES TE ZEIST

Hoe het anderen vergaat, weet ik niet maar ik weet niet wat ik aan moet met zo'n kop 'En weer zijn er minder kerkgangers' (Trouw, 23 december). Het lijkt het vaststellen van een feit maar zit er niet meer achter? Moet ik er moedeloos van worden? Wat is de bedoeling?

Lang niet iedereen die gelovig of religieus is, komt in een kerk, moskee of synagoge, dat stond ook in het stuk. 'Kerk' is veel meer dan wat onder een kerkdak gebeurt en veel meer dan alleen kerkdiensten.

Ik lees betrekkelijk weinig over de inspirerende dingen, over hoopvolle situaties, nieuwe initiatieven, maar vooral over kerksluitingen, conflicten en vergrijzing.

Op veel plaatsen worden pogingen gedaan om nieuwe vormen van kerk-zijn te vinden. Niet alleen binnen de vieringen. Ook de vele gesprekskringen en activiteiten in het kader van 'kerk door de week' horen bij de kerk. En de maandelijkse Wake bij Detentiecentrum Zeist!

Ik ben niet somber over de toekomst. Naar mijn idee zullen er altijd plaatsen blijven waar mensen elkaar willen ontmoeten en met elkaar in gesprek willen gaan over zingevingsvragen. En er zullen altijd mensen zijn die naar anderen willen blijven omzien. Met of zonder kerkdak.

Er zijn nog andere dingen die hoop geven. Zo kwam er in de afgelopen week spontaan een e-mailwisseling op gang tussen leden van het Platform voor Levensbeschouwingen en Religies in Zeist (waaronder Raad van Kerken, Marokkaanse Moskee, Joodse Gemeenschap, Humanistisch Verbond, Hindoe Gemeenschap, Antroposofische Vereniging, Bahá'í Gemeenschap) naar aanleiding van de recente aanslag op de kerstmarkt in Berlijn en het toenemend geweld in de wereld.

Bemoedigingen en hartverwarmende woorden gingen over en weer. Druppels op een gloeiende plaat? Dom Hélder Câmara, de Braziliaanse bisschop, zei daarover: 'Vele druppels vormen samen één grote stroom'. En daar blijf ik in geloven.

Op Kerstavond hebben we vijf Syrische vluchtelingen uit het azc opgehaald om samen in de kerk de komst van het kind van de vrede te vieren. Heel bijzonder hoe zij, ondanks barre omstandigheden en het feit dat nog een deel van hun familie in Damascus verblijft, hoop blijven houden. Ook al lijkt het bijna zinloos om in deze tijd nog om vrede te bidden, toch ga ik dat steeds weer doen. In de kerk.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden