MILLENNIUM

Vorige week was het weer zover. Zelfverzekerd riep een bewindsman dat de regering bezig is voor de volgende eeuw. Dit keer was het minister Wijers, die tijdens de Bouterse-pseudocrisis zei, dat je toch geen kabinet laat vallen dat Nederland 'klaar wil maken voor de volgende eeuw'.

HUIB GOUDRIAAN

Ministers, provinciebestuurders, burgemeesters, of wethouders, het maakt niet uit. Hoe sneller het nieuwe millennium nadert, des te koortsachtiger worden plannen gesmeed voor de eerstvolgende honderd jaar. Nee, niet voor de eerste tien jaar na het magische 2000, nee voor de decennia tot 2100.

Elke keer dat een bestuurder zijn blauwdruk voor de volgen de eeuw bekend maakt, huiver ik. Mogelijk praten ze domweg na wat public relations-jongens adviseren: 'Roep dat nou maar, die volgende eeuw doet het lekker'. Het is ook niet uit te sluiten dat oprecht wordt 'gepland voor de volgende eeuw'. Dat moet dan voortkomen uit een verbazingwekkend soort onwetendheid.

Want al na tien jaar blijken prognoses - en daarop is een beetje 'masterplan' immers gegrond - niet of nauwelijks uit te komen'. Zelfs de meest professionele toekomst-doorgronders zitten er meestal naast. In het persoonlijk leven zijn zekerheden al wankel, maar bestuurders zouden er helemaal van doordrongen moeten zijn dat omstandigheden permanent veranderen. Mogen dan geen visies worden ontwikkeld of plannen op stapel gezet? Jazeker, het lijkt zelfs onontkoombaar. Maar in plaats van met bravoure zouden de blauwdrukken met ingetogenheid kunnen worden opgesteld.

De geschiedenis van de twintigste eeuw, die precies over twee jaar en vier maanden achter ons ligt, noopt tot enige bescheidenheid. Het is al een cliché om te zeggen, dat er geen eeuw was waarin er zoveel veranderde en er derhalve zoveel plannen in duigen vielen. Maar kennelijk is dat, op een steenworp afstand van de millenniumwisseling, nauwelijks tot de strategieën-ontwerpers doorgedrongen. Niet zonder nostalgie bedenk ik dat een correspondent van een krant, waarbij ik in een grijs verleden werkte, elk bericht waarin hij iets aankondigde, consequent afsloot met DV. Een stijlbloempje waarover het viltstift van de redactie ging zolang Pasen en Pinksteren niet op één dag vielen. Maar hij volhardde. DV betekent: Deo Volente.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden