Koers houden

Mijn vader is een beetje te zeer into cyber

Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Zondagmiddag, een terras in Middelburg, plekje in de schaduw. Voor het geval mijn vader vandaag weer alleen over zijn boten praat, heb ik yahtzee bij me. En ja, al snel zijn daar de boten, dus ik haal de dobbelstenen voor de dag.

"Zullen we yahtzeeën, pap?"

"Daar heb ik geen oren naar", zegt hij ernstig.

Ik maak plaats op de tafel en begin te spelen. Zoals ik al dacht doet hij gewoon mee. En krijgt hij snel de smaak te pakken: voor elke worp zegt hij, rammelend met het bekertje, dat hij me nu eens even zal laten zien hoe het moet.

Minstens drie keer gooit hij vervolgens in één worp yahtzee. Ik krijg de slappe lach, waar mijn vader dan weer om moet lachen.

Er is niet veel ruimte op de tafel en mijn vader gooit wild, de dobbelstenen vliegen het hele terras over. Mensen om ons heen kijken naar ons.

We noteren ieder onze eigen scores op het papieren notitieblok. Dat gaat goed, totdat ik ineens zie hoe mijn vader na zijn beurt met zijn wijsvinger op het papier zit te drukken.

Ik giechel. "Zie je nou wel dat je veel te veel met die iPad van je in de weer bent? Dit is papier, pap!" Mijn vader lacht besmuikt. "Ik meen dat de kans bestaat dat ik een beetje te zeer into cyber ben", zegt hij. Ik beaam wat hij zegt en verwonder me weer eens over zijn woordkeus.

Dan is mijn vader moe en wil hij naar huis. In de auto krijgt hij nog een opleving: als we achter een Mercedes rijden die niet opschiet, en ik mopper wat je met zo'n auto moet als je niet kunt rijden, vraagt m'n vader of ik wel weet waar Mercedes voor staat.

"Nou?" zeg ik, terwijl ik in mijn achteruitkijkspiegel kijk of ik kan inhalen. "Met Enkele Rijlessen Controleert Elke Dwaas Een Slagschip", zegt mijn vader triomfantelijk.

"Hoe kom je daar nou bij?", lach ik, en ik haal in. Mijn vader gaat in zijn handen zitten wrijven. Dat ken ik: het is een teken dat er nog meer komt en dat hij er schik in heeft. "Dat weet ik gewoon. Weet je ook wat Heineken betekent?"

"Nee pap, vertel."

"Henk En Ineke Neuken En Kees Eet Nasi."

We lachen en ik krijg nog een paar leerzame afkortingen te horen die ik hier niet zal herhalen, dit is wel Trouw natuurlijk.

Weer thuis gaat mijn vader meteen op zijn bed liggen. Ik stop hem in en kus hem.

"Dag pap", zeg ik.

En wat zegt mijn cybervader? "Bedankt voor het komen en bedankt voor het gaan." Ik glimlach als ik zijn kamer uit loop. Ja, mijn vader laat mij zien hoe het moet.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. In haar rubriek 'Koers houden' schrijft ze over haar bejaarde vader, die psychiatrisch patiënt is maar nog altijd denkt dat hij rijk zal worden met boten bouwen. Lees hier alle andere verhalen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden