Mijn Tweede

THEATER

Noord Nederlands Toneel ***

'Mijn Ede', een twee jaar geleden op de Groningse troubadour Ede Staal (en vroegere dorpsgenoten van acteur Marcel Hensema) geïnspireerde voorstelling, sloeg zo aan, dat Noord Nederlands Toneel de tournee moeiteloos kon lengen. Niet alleen in Groningen. Maar vooral daar maakte het veel verhalen los over andere mensen met kleurrijke hebbelijkheden.

Het materiaal voor 'Mijn Tweede' lag er. Op min of meer dezelfde leest geschoeid en met hetzelfde team, waaronder Ola Mafaalani (regie) en Rik van den Bos (tekst), geeft Marcel Hensema weer inkijkjes in leven en karakter van ogenschijnlijk doodgewone plattelanders.

Soepeltjes loodst Hensema het publiek een café-ambiance binnen met aangepaste klassiekers als "Aan de Appingedamse grachten" of "Ik héb je voor het eerst ontmoet in 't mooie Hoogezand" ('ik in Sappemeer', fluistert mijn buurvrouw). En daar komen ze voorbij, de Chez Bob-kapper wiens gay-kant ook voor zijn vrouw slechts een vermoeden is, de omfloerste Amanda met haar miskoop in de Blauwe Stad maar wel een zesde zintuig, de opa die leerde dat je beter 'veuroet dan achteroet kon kiek'n'.

Luchtige portretjes, net als in 'Mijn Ede' goeddeels gesproken in (verstaanbaar) Gronings. Zoals Staal in zijn liedjes deed, laat Hensema in taal en uitspraak de stugge schoonheid van het Gronings horen inclusief onderhuidse humor. De koffie staat klaar? "Dat komtan goeduit."

'Mijn Tweede' is jongejannen op zijn Gronings. De kunst van één acteur om verschillende rollen te vertolken, geënt op een stuk van Herman Heijermans ('In de Jonge Jan') en door Enny Mols-de Leeuwe vorige eeuw legendarisch geworden, beheerst Hensema met speels gemak.

Zijn charme en zeer persoonlijke benadering van het publiek zorgen dat het makkelijk in elke transformatie meegaat. Bekommernis om de stagiaire die na een dolle nacht verbijsterd het gevolg van een gul gehanteerde insulinespuit in het verzorgingshuis beseft, afgewisseld met hilariteit om de heimelijke frivole uitstapjes van de kapper.

Een niet onbelangrijk minpunt is wel dat een helder kader ontbreekt. Nam 'Mijn Ede' je mee in een typisch Groningse gemeenschap met het ouderlijke café en het werk van Staal als ijkpunt, hier ontbreekt zo'n samenbindende factor. En dreigt deze muzikale road-movie uiteen te vallen in een reeks losse typetjes. Tegelijk is Hensema's jongejannen zo lekker losjes en expressief overtuigend, dat je hem dat tekort met plezier vergeeft.

T/m 22-3. Info: www.nnt.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden