Column

Mijn tuin zal een Züricher Kunsthaus-vijver krijgen, móeten krijgen

Gerbrand BakkerBeeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. Hij verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel.

Mijn tuin zal een Züricher Kunsthaus-vijver krijgen. Móeten krijgen.

Ik was een paar dagen in Amsterdam en dus keek ik op de BBC naar ‘The Chelsea Flower Show’. Meer uit een soort nostalgie dan om iets nieuws te zien of te leren, want feitelijk is het een enorm tutprogramma, met tutplanten, tuttuinen en ook niet alle presentatoren zijn vrij van Britse tuttigheid. 

Behalve Monty Don natuurlijk, hoewel ik aan hem dan weer dacht te merken dat hij niet kon wachten om terug te keren naar Longmeadow, zijn eigen tuin in Herfordshire. Maar goed, ik keek. Op een bepaald moment zag ik een grote betonnen bak vol water. Een vijver. Met stepping stones. Het was niet dat ik zoiets nooit eerder gezien had, het was dat ik zo’n bak ineens in verband bracht met mijn eigen tuin.

Al een tijdje wil ik af van de afscheiding tussen oprit met steentjes en het gras. Die rand wordt nu gevormd door keien, niet in een rechte lijn, een beetje rommelig. Het ‘gazon’ ligt een centimeter of vijftien hoger dan de oprit. Een ramp met grasmaaien. Ik had dus al het plan dat strakker te gaan maken. Die betonnen bak op de tv kwam op precies het goede moment voorbij. Nu weet ik het.

Hoogteverschil

De overgang van oprit naar gras gaat gevormd worden door een ongeveer acht meter lange betonnen bak, anderhalve meter breed. Diepte nog onbekend. Ik werd er erg opgewonden van, kon slecht slapen omdat ik me steeds die vijver voor de geest haalde, en alles er omheen, want alleen zo’n betonnen bak gaat niet, de dingen eromheen moeten ook aangepast worden, eigenlijk wil ik die complete hoek af gaan zetten met een houten hek dat ik met carbolineum zwart zal verven, vooral om dat deel meer bij de tuin te betrekken. Nu is het eerder een onbestemde overgang tussen tuin en weg.

Daarna was ik een paar dagen in Zwitserland, eindigend in Zürich. Voordat ik terug zou vliegen had ik nog even tijd en ik kwam in het museum terecht, het Kunsthaus. Best aardig, een beetje Stedelijk Museum-achtig, dus ergens ook wel een tikje stoffig, met Warhols en Baselitzen en zo. Er was een buitenruimte en daar zag ik mijn vijver. Precies de lengte en breedte. 

Belangrijker nog, ik zag het probleem met mijn vijver: hoogteverschil. De vijver van het Kunsthaus was aan de ene kant dertig centimeter hoog, aan de andere kant bijna een meter. Dat was om het wateroppervlak waterpas te kunnen hebben, het liep er namelijk af in die tuin. Net zoals in mijn tuin. Nooit bij stilgestaan. Mijn tuin zal een Züricher Kunsthaus-vijver krijgen. Móeten krijgen.

Het mooie eraan is dat hij zal zijn als een ouderwetse slotgracht. Om bij mijn voordeur te kunnen komen, moeten mensen die vijver over. Met stepping stones. Gelukkig is de huiskant de hoge kant, aan de wegkant zal-ie een stuk hoger zijn. Daar komt een bak met grond in de vijver. Kan ik riet aanplanten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden