Opvoedvraag

Mijn stiefkinderen plunderen regelmatig de voorraadkast, moet ik daaraan meebetalen?

Beeld Fadi Nadrous

De kinderen plunderen de voorraadkast tot op de bodem, tot groot ongenoegen van hun stiefmoeder.

Een moeder woont sinds een jaar samen met haar nieuwe partner. Zij heeft twee kinderen van 7 en 10 jaar, hij twee van 12 en 14 jaar. Haar kinderen zijn er de helft van de week, zijn kinderen wat minder vaak. Het gaat best goed in hun nieuwe samengestelde gezin, maar er is een ding waar ze zich flink aan irriteert: het geschrans van zijn kinderen. “Mijn kinderen vragen netjes of ze iets lekkers mogen, maar zijn kinderen duiken zelf de kast in en plunderen werkelijk alles. Opeens is er een familiepot Nutella leeggesnoept of zijn de chips en frisdrank helemaal op.” Ze heeft dit besproken met haar partner, maar hij vindt het (nog) niet nodig om hen te begrenzen. Het zijn pubers en die snoepen nu eenmaal graag. Voor moeder voelt dat niet goed. “Nu vraag ik me af of ik kan weigeren om mee te betalen aan de boodschappen, die vervolgens vooral door zijn kinderen worden opgegeten.” 

Een zak chips meer of minder klinkt misschien als een overkomelijk praktisch probleem. “Maar het is meer dan dat. Ik zie dit vooral als een probleem tussen beide partners en als ze dat niet goed aanpakken ligt escalatie op de loer”, aldus pedagoge Marlijn Kooistra-Popelier. Zij is gespecialiseerd in de begeleiding van samengestelde gezinnen bij het Stiefplan. “Natuurlijk kan ­moeder weigeren om nog langer mee te betalen aan de boodschappen, maar daarmee wordt haar probleem helemaal niet opgelost”, zegt Mariska Matakupan-Jansen, stiefoudercoach bij Stiefwijs. “Het lijkt me om te beginnen ­verstandiger dat zij en haar partner in gesprek gaan over waar het haar werkelijk om gaat. Gaat het over de kosten van de boodschappen? Draait het om het belang van gezond eten? Over dat kinderen het moeten vragen als ze iets willen? Of wil moeder vooral gehoord worden?”

Moeder geeft aan dat ze het al besproken heeft met haar partner. “Maar op welke manier? Heeft ze benoemd wat voor haar belangrijk is, of was het eerder ‘strooien met oordelen’”, vraagt Matakupan zich af. “Misschien heeft ze iets gezegd in de trant van: jouw ­kinderen zijn aan het schransen en daar moeten ze mee stoppen. Als je alleen maar verwijten op tafel legt, ontstaat er eerder verwijdering dan verbinding.”

Beide partners moeten het probleem in elk geval serieus nemen. Moeder wil erkenning, al wil dat niet zeggen dat moeders wil wet is. “Als je twee gezinnen samenvoegt, loop je altijd tegen verschillen aan. Wat in het ene gezin zus gebeurde, gaat in het andere zo”, ­aldus Kooistra-Popelier. “Ze moeten ­samen aan een nieuwe gezinscultuur werken en afspreken welke regels ze hanteren en welke verschillen er mogen zijn.” De top drie van opvoeddiscussies in samengestelde gezinnen gaat volgens Matakupan over regels rondom schermtijd, klusjes in huis en eten en drinken. “Het is verleidelijk om te denken: wij doen het altijd al zo, dus zo blijven we het doen. Maar een samengesteld gezin biedt ook een uitnodiging om je waarden opnieuw te onderzoeken. In die zin is het net een multiculturele samenleving in het klein.”

De kinderen hebben de leeftijd om met z’n allen om tafel te gaan zitten. Wat vinden zij een goed en werkbaar plan? Matakupan: “Zie het als een spel, een gezamenlijke uitdaging waar iedereen ook zijn of haar eigen wensen op tafel mag leggen. Moeder wil dat de kinderen gezond eten of het eerst vragen voordat ze iets pakken, maar de kinderen willen misschien hun eigen keuzes kunnen maken. Hoe kom je tot elkaar? Zo’n gesprek leert de kinderen ook belangrijke vaardigheden voor de rest van hun leven, omdat ze verbinding maken en compromissen zoeken.”

Wat moeder niet uit het oog moet verliezen, is dat haar eigen kinderen jonger zijn dan de kinderen van haar partner. “Ze is met dit nieuwe gezin ineens in de puberwereld terechtgekomen. Pubers liggen nu eenmaal op de bank met hun hand in een zak chips”, zegt Kooistra-Popelier. “Dat heeft lang niet altijd te maken met de opvoedstijl, maar ook gewoon met de puberteit en grenzen opzoeken.

“Als de partners elkaar vinden, zijn er tal van oplossingen te bedenken. Niet meer meebetalen aan de boodschappen is niet de beste oplossing. Moeder kan leren verdragen dat sommige dingen anders gaan. Ze kan ook tegen de kinderen zeggen: dit is jullie voorraadlade voor het weekend en op is op. Of ze maakt een eigen voorraadkast die verboden terrein is voor de kinderen, zodat er altijd nog wat lekkers is.”

Lastige pubers, dreinende tieners of krijsende kleuters? Elke week behandelt Trouw een opvoedvraag van lezers. Lees de vragen en antwoorden hier. 

Zelf een kwestie indienen? Mail naar opvoedvraag@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden