Column

Mijn oude school onthaalt me als een verloren dochter

Max en Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt. Beeld Maartje Geels

De perikelen rondom de verkiezingen lijken even snel weg te zakken als dat ze opkwamen. Op televisie gaat het de laatste twee weken uitsluitend over de boekenweek en die akelige aanslag in Londen. 

Natuurlijk trekt de kabinetsformatie nog enige aandacht, maar dat lijkt meer het terrein van echte politieke junkies. Ik moet toegeven dat ik zelf ook snel weer ben overgegaan tot de orde van de dag, al vind jij dat vast navelstaarderig of wereldvreemd.

Onlangs was ik voor het eerst in twaalf jaar terug op mijn oude middelbare school. Mijn beste vriendin regisseert daar tegenwoordig het schooltoneelstuk en had kaartjes voor de jaarlijkse muziekavond. Anders dan op de meeste scholen is dat niet een gelegenheid waarbij een paar tieners kansloos playbacken, maar een cultureel hoogtepunt met de grootste talenten die je ooit hebt gezien. Toen ik op school zat heb ik een aantal keren auditie gedaan voor die avonden, maar ik werd altijd al bij de eerste ronde afgewezen.

Het Vossius gymnasium zag er nog precies zo uit als op de dag dat ik mijn diploma haalde en mezelf plechtig beloofde nóóit meer een voet in dat gebouw te zetten. De basketbalkooi op het schoolplein, de fietsenkelder met kluisjes, de centrale hal met de witzwarte tegels, de statige trap met de glas-in-loodramen, de aula met mythologische schilderingen op de muur en de lange gangen waar ik me zo vaak in heb geprobeerd te verstoppen, uit schaamte voor mezelf.

Maar nu was alles anders. Ik hoefde me niet langer te verbergen, want ik was opeens 'mevrouw'. Een aantal vierdeklassers wilde zelfs weten of ik de moeder van een van de leerlingen was. En leraren die me vroeger niet zagen staan, omdat ik me altijd zo onzichtbaar mogelijk probeerde te maken, onthaalden me als een verloren dochter:

"Het gaat goed met je hé? We zien je vaak op tv, echt een oud-leerling om trots op te zijn." Eigenlijk vond ik dat helemaal niet leuk, want ik had liever gewild dat ze ook trots op me waren geweest als ik schoenpoetser was geworden.

'Ik was niet cool'

Wat níet was veranderd was de hiërarchie. Ook zoveel jaar later waren daar weer de knappe, populaire meisjes die in veel te korte rokjes sensueel op het podium dansten.

Ze flirtten met pukkelige jongens in het publiek. Vroeger wilde ik zo graag bij hen horen, maar dat mocht nooit, want ik was niet 'cool'. Opeens begreep ik waarom: ik was nog maar een kind dat bang was voor het volwassen leven en dat geen zelfvertrouwen kon faken. Nu ik met een bepaalde afstand naar dat soort meisjes keek, zag ik hoe onzeker ze eigenlijk waren.

Eenmaal op weg naar huis voelde ik me bevrijd. Alsof ik de ongelukkige en onhandige puberversie van mezelf eindelijk kon loslaten. Op de een of andere manier heb ik mijn tienertijd weten te overleven, weliswaar met een paar kleerscheuren, maar ik ben er nog. En volgens mij ben ik er niet eens zo slecht vanaf gekomen.

Lieve papa, is dit nou wat volwassen worden inhoudt?

Liefs,

Natascha

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden