'Mijn moeder was vooral bang voor wat anderen ervan denken'

De Turks-Nederlandse Esra Dede (25) studeert geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam

"Er zijn twee manieren", zei de vader van een vriendin die het huis uit wilde. "Met een trouwring of in een doodskist." Met trillende stem zei ik op mijn 21ste tegen mijn ouders dat ik een kamer in de wijk Bos en Lommer gevonden had. Ik ging er drie dagen per week wonen, de rest van de week was ik thuis, op IJburg. Daardoor konden mijn ouders ermee leven, al roddelde mijn oma dat ik stiekem mannen ontving.

Een half jaar geleden ging ik helemaal op mezelf wonen, in Osdorp. Dat was ontzettend moeilijk. Ik had geen goede reden, zeiden ze. De reistijd was geen argument en 'onafhankelijkheid' al helemaal niet. Dat is juist slecht, een vrijbrief om te zondigen. Mijn moeder heeft panische gedachten over waar ik allemaal uithang, of ik wel in mijn eigen bed slaap. Dat ik al 25 ben, doet er niet toe, ik ben ongehuwd. Een Turks meisje moet 'beschermd' worden. Zij kan kennelijk niet voor zichzelf opkomen. De mannen zijn niet het probleem hoor, het was mijn moeder die zich het meest opwond.

Mijn moeder was vooral bang voor wat 'de anderen' zouden denken. De vrouwen uit de buurt. Ik heb een hoge prijs betaald. Ze hebben me haast geëxcommuniceerd, omdat ik mijn vrijheid belangrijker vond dan mijn familie. Ik praat weer met mijn moeder, maar het gaat stroef. Soms zit ik alleen in mijn woonkamer te eten en denk: 'nou, dit is niet leuk'. Maar alleen-zijn heeft me veel geleerd. De rekeningen betalen, het huis verzorgen. Het is echt je eigen verantwoordelijkheid. Ik vind: iedereen moet een keer alleen wonen, of tussen mensen die je niet goed kent. Je komt jezelf echt tegen.

Waarschijnlijk zou het allemaal minder erg zijn als ik al 30 was. Dan was ik toch al een verloren geval. Maar nu kan ik nog een degelijke Turkse schoonzoon krijgen. Denkt mijn moeder. Het zingt volgens haar rond dat ik op mijzelf woon, jongens vinden me een minder geschikte kandidaat. Turkse meiden spreken meestal in een andere stad af met een vriend, zodat niemand thuis ze ziet. Ik hoor geen vriendjes te hebben zonder me te verloven, dus met zomaar met iemand aankomen? Uitgesloten. 'Waar wacht je eigenlijk op?', vraagt mijn moeder vaak. Dan zeg ik: 'Ik wacht op niks, ik vind het wel fijn om zo te leven.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden