Column

Mijn moeder steekt in bloedvorm, maar houdt het knap verborgen

Het Teutoburgerwald in Duitsland. Beeld Flickr/ThijsB

Terwijl het wielerpeloton over Eyserbosweg en Cauberg raasde, reden twee nieuwbakken wielervedettes Teun de Vries (63) en Jennie de Vries-Mulder (65) gisteren hun eigen Amstel Gold Race in het Zuid-Limburg van westelijk Duitsland: de Teutoburgerwald Tocht.

De oudste begon drie jaar geleden met wielrennen, de jongste zit nog maar twee jaar op de fiets. Aan hun fanatisme is nauwelijks te merken dat ze de sport nog maar zeer kort beoefenen. Klimgeit De Vries-Mulder bedwong de Alpe d'Huez al, stoemper De Vries schuwt het uit de wind houden van zijn kopvrouw nooit.

Voor ik zaterdagavond mijn bezoek aan hen beëindigde, liet De Vries, alias mijn vader, nog snel even zien hoe hij de fietsen al netjes in de auto had gezet. Een Volkswagen Caddy, speciaal gekocht voor professioneel materiaalvervoer. Enkel een bankje hoeft neergeklapt en hopla: de racefietsen staan achterin de wagen.

Yoghurt met muesli
Ik zei dat hij zijn kopvrouw nog wel een beetje moed in mocht praten, want zij had zich op een paar fronten onzeker getoond. Ze wist dat de beklimmingen in het Teutoburgerwoud hier en daar Keutenberg-venijnig konden zijn. Wat nou als ze de benen niet had, erdoor zou zakken? Of als ze gewoon niet goed genoeg was?

De Vries-Mulder, inderdaad: mijn moeder, maakte intussen de voeding voor de volgende dag - zich niet bewust van het gesprek bij de materiaalwagen. Ze zette bakjes yoghurt met muesli in de koelkast. Koolhydraten en eitwitten. Ze zouden in alle vroegte vertrekken; om geen essentiële nachtrust te verliezen kon het eten maar beter klaar staan.

Nu is onzekerheid op de fiets niets voor mijn moeder. Doorgaans moppert ze, beschaafd binnenskamers overigens, luidkeels op al die 'onhandige bejaarden' die slingerend op hun elektrische fietsen de weg van een argeloze wielrenner versperren. Als ik dan aan haar vraag hoe oud die 'bejaarden' zijn, zegt ze 'och, een jaar of zestig' en praat ze door alsof die mensen niet jaren jonger zijn dan zijzelf. Ze verhaalt over gemiddelde snelheden. Over mannen die sterven in haar wiel. Over de Mont Ventoux, die ze vreselijk graag eens beklimmen wil. En over Strava.

Queen of the Mountain
Aan vage trends doet mijn moeder niet, maar toen ze constateerde dat het delen van je kilometers met je volgers inmiddels gemeengoed is, installeerde ook zij het appje op haar telefoon. Gevoelig voor vage trends als ik ben, doe ik al jaren aan Strava, dus ik vulde onder de optie 'zoek atleet' de naam van mijn moeder in. Haar enige volger bleek mijn neef.

Meteen sloeg ik haar statistieken erop na en zag dat ze zaterdag ter voorbereiding op de Teutoburgerwald Tocht keurig had losgereden. Ze was nog nergens Queen of the Mountain, maar met de dag in het Teutoburgerwoud in het verschiet kon dat niet lang duren.

Mijn vader keek met zijn hand op de motorkap van de materiaalwagen even omhoog, naar de sterren. Hij stelde me gerust. Zijn kopvrouw en hij hadden inmiddels al zoveel meegemaakt. Vorig zomer, in een zesdaagse langs de Rijn, reden ze tijdens een etappe verkeerd. Tot overmaat van ramp brak er noodweer los.

13 seconden
Volledig verkleumd en uitgeput bereikten ze de finish. Die tegenslag kwamen ze zonder enig probleem te boven - hun huwelijk had wel zwaarder weer doorstaan. Over morgen hoefde ik me dus geen zorgen te maken. Precies, dacht ik. Ik zou haar veel plezier wensen, de druk niet verder opvoeren en op Strava wel zien hoe het gegaan was.

Maar toen ik gisteravond het programma opende, zag ik dat mijn moeder slechts 13 seconden van haar rit geregistreerd had. Per ongeluk op de verkeerde knop gedrukt, legde ze uit. Maar ik weet wel beter. Alleen als je jezelf een beetje verschuilt, kun je verrassen en als een duveltje uit een doosje naar de overwinning sprinten. Kwiatkowski's zege was in die zin een schoolvoorbeeld. Mijn moeder snapt het nog beter dan ik dacht: als kopvrouw moet je de wereld je goede vorm gewoon niet al te nadrukkelijk onder de neus wrijven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden