Mijn logica: de Geweldige Leider Kim Jong-un vertelt

Beeld RV

Kim Jong-un wordt vaak beschreven als een gevaarlijke gek. Maar is zijn optreden echt zo vreemd of is er logica in te ontdekken? Een kijkje in het hoofd van de 'Geweldige Leider' uit Pyongyang.

Ze zeggen dat ik gek ben. Niet rationeel in ieder geval, maar onvoorspelbaar en excentriek. Dat ik mijn land, de regio en misschien wel de hele wereld in rampspoed stort door een nucleaire oorlog te beginnen. Maar ziet dan niemand dat alles wat ik doe logisch is, dat ik alleen maar bezig ben ervoor te zorgen dat mijn volk kan overleven onder leiding van onze glorieuze dynastie?

Mijn naam is Kim Jong-un en de wereld kent mij vanwege mijn bijzondere kapsel, de mooie parades die ik organiseer en de poëtische taal die mijn nieuwslezers gebruiken. Bergen en vogels die huilen ter nagedachtenis van mijn vader en grootvader, zeeën van vuur en bloed waarin ik mijn vijanden Zuid-Korea en de Verenigde Staten zal storten. Sommigen maken zich vrolijk over foto's waarop ik dingen bekijk, gemaakt tijdens bezoeken aan de bedrijven in mijn mooie land.

Laat ze maar denken dat ik gek ben. Ze beseffen niet dat ik een serieuze en rationele leider ben, die bezig is het land te behoeden voor chaos en ellende. Dat doe ik niet voor mezelf, ik had graag een ander, gemakkelijker leven willen leiden. Mijn opvoeding aan de beste privéscholen in Zwitserland heeft me geleerd hoe aangenaam en zorgeloos het leven daar kan zijn, soms droom ik ervan te dartelen door een alpenweide als Julie Andrews in 'The Sound of Music'.

Maar mijn afkomst heeft me opgezadeld met een grote verantwoordelijkheid: het leiden van het Noord-Koreaanse volk en het voortzetten van de roemrijke Kim-dynastie. Daar moet alles voor wijken, ook mijn eigen belang. Als 'Geweldige Leider' moet ik in de voetsporen treden van de 'Geliefde Leider' en de 'Grote Leider'. Ik mag me gelukkig prijzen dat zij, mijn vader Kim Jong-il en vooral mijn grootvader Kim Il-sung, mij daarbij tot voorbeeld zijn.

Want wie kent Nicolae Ceausescu nog, Wojciech Jaruzelski of Erich Honecker? Wat is er geworden van Muammar Kadafi en Saddam Hussein en wat zal er worden van Bashar al-Assad? Voor de westerlingen die de grootsheid van Noord-Korea niet kennen, zal ik de zogenaamde alternatieven schetsen aan de hand van de leerzame voorbeelden van deze leiders, die jammerlijk faalden.

Vertrouw het Westen nooit

Kadafi heeft me geleerd om het Westen niet te vertrouwen, nooit. Natuurlijk wist ik dat al, en mijn vader en grootvader ook. Zij hebben de communistische heilstaat Noord-Korea opgebouwd uit de as van de grote oorlog tegen de Amerikaanse satan en zijn bondgenoten. Wie daarna nog een les nodig had, kreeg er een uit het Irak van Saddam Hussein: het Westen kan ieder moment je land binnenvallen, onder valse voorwendselen, om een groot leider die het beste voorheeft met zijn volk van de troon te stoten. Nog een geluk dat Noord-Korea geen olievoorraden heeft.

Maar Kadafi was een geval apart. Hij dacht slim te zijn, het spel mee te spelen en zo zijn eigen hachje te redden. Ook hij werd eerst gezien als een irrationele gek en ook hij was bezig een atoombom te ontwikkelen, net zoals wij dat doen in Noord-Korea. Had hij maar doorgezet. Maar nee, hij liet zich verleiden door westerse beloften van economische voordelen en een rol op het wereldtoneel, in ruil voor het opgeven van zijn bom.

Kadafi ging in op die valse beloften en kijk wat er gebeurde: toen zijn volk in opstand kwam, keerde het Westen zich tegen Kadafi en bombardeerde de Navo zijn getrouwen. De grote tentbewoner kwam ellendig aan zijn eind, bebloed en verward uit een ondergrondse buis getrokken na een schotenwisseling. En kijk wat er geworden is van het ooit zo ordelijke Libië: een grote chaos.

De atoombom blijft

Dat nooit. Ik zal mijn kernwapens niet opgeven, want ze zijn de enige garantie dat Amerika en zijn bondgenoten ons niet aanvallen. Alleen de dreiging van een verwoestende bom op de VS of hun bondgenoten Zuid-Korea en Japan zal hen ervan weerhouden iets tegen mij te ondernemen. Dus wat het ook moet kosten, de ontwikkeling van de atoombom en van een raket die hem over de Grote Oceaan naar de Verenigde Staten kan schieten, gaat door.

Dan moet de rest van de wereld natuurlijk wel geloven dat ik ook echt op de knop druk als ik dat nodig vind. Dus prima als ze denken dat ik gek ben. Die nieuwe vent in het Witte Huis moet dat begrijpen, al lijkt hij me niet zo snugger. Laat hem lekker met zijn vliegdekschip hier voor de kust varen, dan kan ik mijn volk weer wijzen op het Amerikaanse gevaar.

Stel dat er ooit een slimmerik opstaat, een volgende Amerikaanse president of misschien wel een Chinees, die mij verleidt tot gesprekken, tot het sluiten van een deal - dan nog zal ik die nucleaire levensverzekering niet opgeven. Wisselgeld heb ik wel in mijn achterzak: ik kan beloven geen waterstofbom te produceren, of het aantal kernraketten te beperken, of desnoods controles toestaan. Maar de atoombom blijft, als een honkbalknuppel onder de toonbank van een nachtwinkel.

Hou het volk tevreden

Jammer genoeg komen de gevaren niet alleen uit het buitenland. Mijn eigen volk kan ontevreden worden, de mensen begrijpen niet altijd welke offers nodig zijn voor het ware communisme. Zie Ceausescu, de grote Roemeense vriend van mijn grootvader. Hij dacht alles mooi voor elkaar te hebben, maar op een dag geloofden ze hem niet meer. Het massale gejuich ging over in boegeroep. Hij vluchtte, de lafaard, werd gepakt door een paar opportunistische militairen en ter plekke geëxecuteerd. Zo eindigde het genie van de Karpaten op een morsige binnenplaats in Walachije.

Ik moet mijn volk dus tevreden houden. Ze hebben het ook zwaar gehad, tijdens mijn vaders bewind heerste er grote hongersnood, nadat onze Sovjet-broeders ons in de steek lieten. Maar nu gaat het beter, ik laat de boeren wat bijverdienen met privéproductie en ik zie de zwarte markt door de vingers. Ondernemende types kunnen zelfs rijk worden tegenwoordig, en de economie groeit. Mensen die wat te besteden hebben en erop vertrouwen dat hun kinderen het nog beter krijgen, komen niet zo snel in opstand.

Als ze maar niet te veel over de grens kijken, naar onze verachtelijke vijanden in het zuiden. Als mijn volk ziet hoe rijk de mensen daar zijn geworden - enkele decennia geleden hadden wij een voorsprong - is de beer los. Dus zorg ik dat we hier geen Zuid-Koreaanse televisie kunnen ontvangen, ik weet heus wel dat de Oost-Duitsers naar de West-Duitse reclame keken en jaloers werden. De toegang tot internet houd ik natuurlijk zeer beperkt, al is het interessant om te zien hoe de Chinezen die toegang wel bieden en er tegelijk controle op houden.

Maar een echte vrije economie, zoals die Chinezen dat aanpakken? Veel te gevaarlijk, dat maakt krachten los die ik waarschijnlijk niet kan beheersen. Een beetje groei, een beetje vooruitgang, daarmee moeten ze maar tevreden zijn. Misschien kunnen ze op een dag een auto kopen, wat wil je nog meer?

Terroriseer je naasten

Zo houd ik mijn volk onder de duim en het buitenland onder schot. Maar, het doet pijn om het te zeggen, het grootste gevaar komt misschien wel van mijn directe omgeving. Al die generaals die mij wantrouwen omdat ik niet meer ben dan het kleinzoontje van de grote Kim. Die denken dat ik geen ervaring heb, omdat ik amper 28 was toen ik aan de macht kwam. Ze beseffen niet dat het volk ergens in moet geloven. Veel westerse landen hebben toch ook een niet-gekozen leider? Kijk naar Nederland, waar koning Willem-Alexander zijn volk een sprookje biedt.

De Noord-Koreanen moeten geloven in de Kim-dynastie. En het gevaar van een coup, de grootste bedreiging voor ons sprookje, is alleen te beheersen met keiharde terreur. Geloof me, de gewone Noord-Koreaan loopt niet veel gevaar. Ja, er zitten veel mensen in kampen en gevangenissen, maar niet meer dan in de tijd van mijn vader en grootvader. Zolang je geen kritiek uit en braaf met je vlaggetje zwaait tijdens de parades, laat ik je misschien wel met rust. Maar voor de mensen in mijn omgeving is dat anders. Ik heb militaire leiders nodig en capabele bestuurders, maar zij mogen nooit een bedreiging worden.

Jozef Stalin blijft mijn grootste voorbeeld. 'Vertrouwen is goed, maar controle is beter', zei hij al. Of was dat Lenin? Hoe dan ook, Stalin creëerde permanente angst onder de mensen die ertoe deden, de leiders die in een onbewaakt ogenblik een machtspositie voor zichzelf gaan zien. Daarom zorg ik voor angst en terreur in hun rangen. Ik houd hun families gegijzeld, ik zet ze tegen elkaar op en ik laat iedereen afluisteren. Wie zijn nek uitsteekt, verliest direct zijn hoofd. Dat zal ze leren.

Voor mijn eigen familie kan ik helaas geen uitzondering maken. Mijn oom moest eraan geloven, want sommigen zagen in hem de aangewezen opvolger van mijn vader. Mijn halfbroer moest uit de weg geruimd, ook al was hij helemaal niet uit op macht in Noord-Korea. Hij bleef liever in Macau of hij ging naar Parijs, waar hij zijn decadente leventje kon leiden. Maar om mijn omgeving duidelijk te maken dat ze zich niks in hun hoofd moeten halen, moest hij sterven. Zo wisten de Chinezen meteen dat ze niet moeten proberen om iemand anders op mijn stoel te zetten.

Zo probeer ik te overleven en het lukt me tot nu toe wonderwel. Al onze oude communistische vrienden hebben het veld geruimd, zelfs Cuba glijdt nu af. Dat mooie eiland staat binnenkort ook al vol met Amerikaanse reclame. De grote Arabische dictators moesten het afleggen en Assads dagen zijn geteld. Maar wij van de grote Kim-dynastie zullen Noord-Korea nog lang aanvoeren en een lichtend voorbeeld blijven voor iedereen die wil geloven dat er een alternatief is voor die verdoemde Westerse democratie. Ik laat ze niet in de steek, dankzij mijn harde hand en mijn geliefde bom.

Kim Jong-un

1983: geboren in Pyongyang
1993-1998: schooltijd in Zwitserland
2002-2007: Kim Il-sung Universiteit, Pyongyang
2009: benoemd tot opvolger van Kim Jong-il
2011: Kim Jong-il overlijdt, Kim Jong-un is de nieuwe leider

Lees ook het reisverslag van Stevo Akkerman, de Trouw-journalist die tot zijn eigen verbazing een visum voor Noord-Korea kreeg: Vijf dagen te gast in het beste land ter wereld.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden