MIJN LEVEN MET JEAN PAUL BELMONDO

De boekenweek van 1993 staat geheel in het teken van het egodocument: brieven, biografieen, dagboeken, autobiografieen. Elke zichzelf respecterende uitgever heeft zich op het egodocument gestort. Is al die aandacht voor de persoon van de schrijver terecht? Leidt die niet af van het werk? Trouw stelde de volgende tien vragen aan tien Nederlandse en Vlaamse auteurs. 1 Leest u graag biografieen? Houdt u van het genre? 2 Geldt hetzelfde voor de autobiografie? 3 Welke (auto)biografie las u recent? 4 Aan welke criteria moet volgens u een goede (auto)biografie voldoen? 5 Heeft u zelf ooit een biografie geschreven? Waarom koos u juist voor die persoon? 6 Over welke literaire of historische figuur zou u ooit een biografie willen schrijven? Waarom? 7 Bestaat er een biografische traditie in Nederland? 8 Over wie is er ten onrechte geen biografie verschenen? 9 Wie zou uw toekomstige biografie mogen schrijven? 10 Of geeft u de voorkeur aan een autobiografie?

1 Eigenlijk houd ik niet van biografieen. Ik ben ervan overtuigd dat de eerste regel die iemand over een leven opschrijft al fictie is - dan kun je maar beter fictie lezen. Toch word ik soms verleid: door een zeer onbegrijpelijk leven, door de tijd waarin het zich afspeelt.

2 Voor de autobiografie geldt hetzelfde. Als iemand over zijn eigen leven schrijft, is de fictie zo mogelijk nog onvermijdelijker.

3 Recent las ik David Gilmour's 'The Last Leopard', over Tomasi di Lampedusa, schrijver van 'De Tijgerkat'. En (omdat ik dat vertaalde) Stefan Zweig 'Die Welt von Gestern'.

4 Ze moet vooral buitengewoon goed geschreven zijn en als werk van verbeelding op eigen benen kunnen staan.

5 Nee.

6 Ik heb geen enkele neiging een biografie te schrijven.

7 De biografische traditie in Nederland is mager, hoewel er juist de laatste jaren mooie werken zijn verschenen, bij voorbeeld Jan Fontijns 'Tweespalt'.

8 Ik zou wel graag een werkelijk kritische en lyrische biografie van Gorter lezen.

9 Mijn biografie moet vooral niet worden geschreven.

10 In 'Plaveisels' (gepubliceerd in 'Een dichteres van Malta') heb ik een poging gedaan op het allerminimaalste niveau iets autobiografisch te schrijven. Bij het eerste woord realiseerde ik mij dat ik met verbeelding bezig was (zie onder 1 en 2). Daar zal ik zeker mee doorgaan.

Willem van Toorn, schrijver, dichter en vertaler. Voor zijn bundel 'Eiland' kreeg hij in 1992 de Herman Gorterprijs.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden