Klein verslag

Mijn leven is zeer beperkt geworden

Beeld Wim Boevink

Over het gedicht 'Onvervreemdbaar' van Ida Gerhardt - een ode aan het lezen - is hier al een en ander gepasseerd. Ik kwam het eerste deel ervan tegen op een gevel in Zutphen, maakte er een foto van en verspreidde die via de sociale media.

De vloed van reacties overviel me en maakte me duidelijk dat Gerhardt in deze tientallen jaren oude verzen nog steeds iets raakte dat bij velen leeft of herleeft, namelijk het bijna kinderlijke verlangen om op te gaan in een boek, verlost van de dagelijkse maalstroom van nieuws en informatie.

Onder de reacties was er ook één die me wees op de geschiedenis van het aanbrengen van de verzen op die gevel; er was daarbij in eerste instantie een fout gemaakt in de titel. Op de muur was per ongeluk het woord 'Onvervreembaar' aangebracht, dus zonder 'd', en men moest zich enige technische moeite getroosten om de fout te corrigeren.

Nu ik er wat beter naar keek zag ik inderdaad de correctie, maar storend was dat niet. Het blijft een mooie gevel met een mooie typografie.

Gisteren bereikte mij verlaat via de post nog een andere reactie in de vorm van een handgeschreven briefje. De afzender was een dame. De pennestreken waren met balpen licht neergezet, dat wil zeggen, met weinig kracht.

De tekst luidde aldus:

Geachte mijnheer Boevink.

Dank u wel voor het prachtige gedicht van Ida Gerhardt. Ik ben 94 jaar, mijn leven is zeer beperkt geworden. Daarom is lezen voor mij heel belangrijk. Ik woon alleen en kan me gelukkig zelf nog redden. Met mijn rollator kan ik de 'Bieb' nog halen.

Ik wil u wijzen op een fout, het is niet kinds, maar kind in die regel. Ik heb het opgezocht in de verzamelde gedichten van Ida Gerhardt.

Zij waren het van kind af aan.

Het stond dus fout op die gevel.

Een hartelijke groet,

Ik was even stil, bestudeerde de enveloppe met de adressticker en het poststempel 'Zwolle' en zag de oude dame voor me, achter haar rollator, op weg naar de 'Bieb' tussen aanhalingstekens, want 'bieb' is natuurlijk een popularisering van het woord bibliotheek, tenzij de bibliotheek in haar kleine woonplaats werkelijk 'Bieb' heet.

Het zou kunnen dat ze er de verzamelde gedichten van Ida Gerhardt heeft opgevraagd om na te gaan of haar vermoeden juist was, misschien ook staan ze bij haar in de kast.

Maar zo belangrijk en dierbaar is haar het lezen en het gedicht dat dit lezen viert, dat ze haar schrijfblokje nam en deze woorden met voorzichtige, lichte hand op papier bracht en het postadres van de krant opzocht.

Die 's' was daar te veel.

Ze is 94, woont alleen en het leven is zeer beperkt geworden. Ik bekeek haar adres en het adres van de plaatselijke bibliotheek. Misschien een paar honderd meter. Ongeveer de afstand die mijn moeder, die 88 werd, aflegde tussen haar woning en de Hema, waar ze koffiedronk. Ze deed er lang over, kleine schokjes achter de rollator.

Niet kinds maar kind.

Ik sloeg het er zelf nog op na. Het klopt. Er staat 'kind'.

94. Haar leven is een lezen geworden. Het is klein, en toch zo groots. Een 's' te veel is een 's' te veel.

Zutphen moet weer aan de slag.

Lees ook de eerdere verslagen waarin het gedicht een rol speelt:

Kun je in zoveel lieflijkheid wonen? Is dat lang uit te houden?

Het gedicht is van Ida Gerhardt. Het heet 'Onvervreemdbaar'. Ik lees het hoog op een blinde gevel in het lieflijke stadje Z.

Het gedicht dat een diep verlangen uitdrukt om verlost te zijn

Voor een deel verklaar ik de grote toeloop bij dit gedicht uit de behoefte om een tijd lang verlost te zijn van constante informatie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden