Opinie

Mijn knie en ik

Ooit was mijn linkerknie de as waarop mijn sport-ego draaide. Ik had hem lief, masseerde hem na langdurig en vermoeiend gebruik en in de zomer dompelde ik hem in het zout van de Middellandse Zee.

Ik durf zelfs te zeggen dat ik aan die linkerknie een paar atletiektitels te danken heb. Ga maar na: bij het speerwerpen is hij de sleutel van het blokkeren en bij het discuswerpen draait de hele rotatiebeweging om hem. Enfin, ik hield zielsveel van mijn linkerknie totdat hij afgelopen najaar begon op te spelen: steekjes aan de binnenkant. Onmiddellijk ijs geprobeerd en vervolgens allerlei soorten zalf. Na een maand kon ik me nog net voortbewegen. Een cortisonenprik hielp even, maar een tweede maand later, niet meer. Mijn linkerknie is te lang door veelvuldige trainingen en wedstrijden overbelast en aan de binnenkant ervan is een peesirritatie gemuteerd in een hardnekkige ontsteking. Rust moet meneer de knie er weer bovenop helpen. Althans, dat was de teneur van het medisch onderzoek. En omdat ik in de wetenschap geloof, voelde ik me enigszins gerustgesteld. Maar nu ben ik in de war en weet het niet meer. Om precies te zijn, raakte ik eergisteren in de war bij het lezen van het stuk over Christiane Beerlandt, de vrouw die beweert dat alle ziekten een psychische oorzaak hebben. Tot mijn schrik gaf ze als ’alledaags voorbeeld’ dat van de knie. ’De oorzaak van knieproblemen ligt erin dat je te hard met jezelf omgaat, te weinig flexibel bent voor jezelf, koppig aan oude patronen vasthoudt die niet goed voor je zijn. Als je maar weerstand blijft bieden en weigert zachter voor jezelf te worden, kun je last van je knie krijgen. Dat is een signaal, je knie vraagt je niet te hard voor jezelf te zijn, meer van jezelf te houden. De knie zegt: plaats jezelf in het centrum van jouw bestaan, bemin jezelf.’ „Zie je wel”, brulde mijn geliefde, „je knie is een existentieel probleem. Zie hoe nors je kijkt op de foto bij jouw column. En dat zuur en dat harde van jou! Die koppigheid en het vasthouden aan oude principes is jou inderdaad in de knie geschoten.” Als geluk bij een ongeluk behoor ik niet tot wat Beerlandt ’het Jodenras’ noemt. Anders was naast mijn existentiële knie, mijn ’energetische overtuiging altijd achtervolgd te worden’ wellicht in mijn rechter dikke duim gezakt. Blijft de vraag hoe ik aan die knie kan gehoorzamen als die zegt: plaats jezelf in het centrum van je bestaan en bemin jezelf. Klinkt mooi, maar ik vind dat ik dat niet kan maken, uitgerekend in dit Calvijn-jaar. Voor je het weet, genereert je onbeschaamde eigenliefde een kwaadaardige tumor rond je navel. Ik besloot dan maar gewoon te doen en een derde cortisonenprik te gaan halen. „Ho, ho”, zei de dokter, „geen prik meer voor u! Uw allochtone knie heeft de gemeenschap al genoeg gekost. De PVV is bezig de allochtonenkosten bij diverse ministers te inventariseren. En voor pijnlijke allochtone knieschijven mogen we hooguit nog een kogel voorschrijven.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden