Mijn kleine conservatief

Marjolijn van Heemstra is theatermaker en schrijver. Ze onderzoekt wat het moderne leven over kersverse ouders uitstort. Reacties naar info@marjolijnvanheemstra.nl

Het is acht uur 's ochtends en ik zit uitgeslapen aan tafel te wachten tot mijn zoon wakker wordt. De afgelopen weken stonden hier in het teken van een slaaptraining die een ware aardverschuiving teweegbracht. Kortgezegd: we slapen weer en dat heeft nogal wat consequenties voor de kwaliteit van leven.

We volgden de Kiekeboe-methode die zo simpel is als hij klinkt. Als mijn zoon huilt, komen we elke vijf minuten eventjes langs om hem gerust te stellen. We halen hem niet meer uit bed, wiegen hem niet en geven hem 's nachts geen flesje meer.

Consequent zijn, dat is zo'n beetje de simpele samenvatting van de methode. Binnen een week sliep onze zoon weer door, soms is een kind opvoeden ineens makkelijker dan je denkt.

Het verbaasde me weer eens hoe goed het bij kleine kinderen werkt: grenzen stellen en je daaraan houden. Hoe komen we toch aan het idee dat onze dwergen vrije geesten zijn, nog onbesmet door de saaie regelmatigheid van het volwassen leven? Als er één groep mensen op de wereld van saaie regelmaat houdt dan zijn het wel de kinderen.

Hoe regelmatiger zijn dag, hoe beter mijn zoon functioneert.

Het liefst kijkt hij altijd dezelfde aflevering van Bumba, draagt hij altijd dezelfde trui en zingt hij altijd hetzelfde liedje. Er is weinig avontuurlijks aan en als ik de kinderen om me heen bekijk, constateer ik dat hij bepaald geen uitzondering is.

Ik kan me trouwens nog goed herinneren hoe aartsconservatief ik zelf was op de basisschool. Hoe ik op zondagochtend rood van plaatsvervangende schaamte naar het VPRO-programma van mevrouw Ten Kate keek die alles anders deed dan het hoorde. Ik vond haar afschuwelijk, die mevrouw die maar geen mevrouw wilde zijn en mijn zondagsrust verstoorde met haar onaangepaste leven. Typisch gedrag voor volwassenen, en ik begreep dan ook niet dat mijn ouders ons daarnaar lieten kijken.

Pas ergens rond de puberteit begon langzaam maar zeker het wilde denken, het verkennen van grenzen en de grote nieuwsgierigheid. En zelfs toen kon ik me nog verloren voelen als er te weinig eisen werden gesteld en de vrijheid te groot werd. Het echte verlangen naar avontuur kwam toen ik een jaar of zestien was en het gevoel had dat ik de vrijheid richting kon geven.

Het is even wennen, zo'n kleine conservatief in huis, met conservatieve vriendjes die rust en regelmaat dicteren. Gelukkig nemen ze altijd volwassenen mee met wie we stiekem rebelleren tegen die saaie regelmaat.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden