Mijn kindertijd

Nog even doorborduren op mijn vorige column, Plan B: ik zou ook best konijn in Engeland willen zijn, rustig voortschuifelen en snuffelen in een zonovergoten heuvellandschap. Die konijntjes wonen samen met de Teletubbies in iets wat wel Teletubbieland zal heten en ja, daar hoor ook ik thuis. Het kan me niet schelen dat de Teletubbies in de grond nogal karakterloze amoeben lijken te zijn, integendeel, het is juist wat me in ze aantrekt, die toestand van hersenloze gelukzaligheid. Misschien zou ik uiteindelijk wel weer een eencellig wezen willen worden. Het blijft trouwens niet bij de Teletubbies. Ik betrap mezelf er ook vaak op dat ik naar de Tweenies zit te kijken, en naar Biba Boerderij. Of naar Bumba, een rood-geel clowntje dat niet veel meer weet uit te brengen dan: Bumba! Zelfs Samson en Gert, waar de wereld al iets bozer is omdat er altijd iets gebeurt rond een begeerde of verdonkeremaande taart, zit ik zonder problemen uit, het komt immers altijd goed met de burgemeester, mevrouw Janine en meneer De Bolle. Ik heb geen andere verklaring voor deze verregaande infantilisering dan dat ze me rustig maakt. We bevinden ons in ’die heile Welt’, het paradijs, de wereld van vóór het jeugdjournaal met haar op maat gezaagde wereldleed, maar ook van vóór de talloze quizzen en competities met hollende en joelende kinderen die willen winnen. Mijn omgeving, dochters, vrienden, vinden het maar gek als ze me thuis aantreffen met op de televisie zo’n kinderprogramma, maar het is mijn kloostertuin. De laatste tijd constateer ik echter enige groei in mijn verlate kindertijd. Van geslachtloos peutertje begin ik langzamerhand tot jongetje te rijpen. Deze ontwikkeling komt vooral aan het licht nu ik nogal eens door Noord-Frankrijk rijdt. Vooral als ik er ’s avonds aankom of me in m’n eentje op een landweg voortbeweeg waan ik me er een eenzame soldaat, een ordonnans die door een slaperig dorpje hobbelt, op weg naar de strijd. Helm op. Lange groene jas. Noord-Frankrijk is een streek waar veel gevochten is, in alle mogelijke oorlogen, maar dat is dunkt me toch niet de aanleiding voor mijn soldateske fantasieën. Het is veeleer achterstallige jongensromantiek. Als kind mocht ik van mijn vredelievende ouders niet met pistooltjes of zwaarden zwaaien, dus nu ze het niet meer voor het zeggen hebben doe ik lekker waar ik zin in heb en speel ik in m’n eentje soldaatje. Maar ik groei snel, de afgelopen weken ontdekte ik een nieuwe rol, die van rechercheur, een beetje in de geest van Simenon. Er is iets in zo’n dorpje gebeurd of er komt een dader vandaan en ik kom in een grijze jas poolshoogte nemen. Noord-Franse dorpjes zijn goede decorstukken voor mijn film. Ze zijn ontvolkt, maar je voelt achter de gordijnen de wantrouwige blikken van de plaatselijke bevolking. Spannend jongensboek. Het wachten is nog slechts op het moment dat ik volwassen word en ga studeren. Ergens in de komende jaren zal dat wel gebeuren, ik denk voor m’n zestigste. Wat ik ga studeren weet ik nog niet. Ontwikkelingspsychologie lijkt me wel wat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden