Mijn jeugdsentiment 2CV

Haroon Parvani

De jeugdsentimenten van een Afghaanse man houden louter verband met geweren als je het aan een Nederlander zou vragen. De wat sentimentele types zullen zich vliegers voor de geest halen.

Beiden goed, want ik heb met allebei gespeeld. Alleen was mijn geweertje in Londen gekocht en mijn vlieger in Kabul. Geweren horen nu in mijn nachtmerries thuis en mijn hunkering naar vliegers heb ik ruimschoots bevredigd. Bij mijn vorige bezoek aan Kabul heb ik maar liefst zes vliegers gekocht. Kleurrijk, fragiel en speels als mijn kinderperiode.

Maar mijn mooiste jeugdsentiment is een verhaal apart. Telkens wanneer ik Afghanistan bezoek, leidt een onzichtbare draad van verlangen mij naar mijn middelbare school, waar herinneringen aan mijn zorgeloze jeugdperiode op me wachten.

Vandaag neem ik de taxi en volg de weg die ik jarenlang op mijn Russische fiets heb getrapt. En wat was ik trots op mijn zwarte fiets toen ik hem van mijn ouders kreeg! De ijzeren poort van de school staat wijd open en de scholieren lopen in hun eentje of in groepjes naar binnen. De directeur en de decanen staan bij de poort. Elke scholier wordt nauwkeurig geobserveerd. De scholieren voelen de zware blikken van de autoriteiten. School moet gezag uitstralen, zo is de algemene opvatting van het onderwijs in Afghanistan.

Mijn herinneringen aan mijn schoolperiode zijn onlosmakelijk gekoppeld aan mijn Franse docenten, die met hun Citroëns naar school reden om ons de hoogwaardige Franse taal en cultuur bij te brengen. In Afghanistan, een land waar Japanse en Duitse auto’s de markt domineerden, waren die Franse auto’s vreemde eenden. De bewoners van Kabul keken hun ogen uit wanneer deze fenomenen in de straten verschenen. Tussen deze vreemde Franse auto’s was er een die het meest onze aandacht trok. Het was de grijze 2CV bestelwagen van Monsieur Espalerque.

Ik groet de directeur en loop het schoolterrein op. In de docentenkamer tref ik een van mijn oude docenten aan. Ik groet hem en kus zijn handen. Hij kust mijn hoofd en glimlacht: “Jij bent grijs geworden, jongen.” “Maar u bent geen haar ouder geworden.” Mijn woorden werken en ik zie een brede lach op zijn vermoeide gezicht. Wij praten en praten en op een gegeven moment moet hij weg. “Le travail m’appelle” en hij loopt met vastberaden stappen naar het leslokaal.

Buiten denk ik aan de laatste vraag die hij me stelde. Herinneringen overvallen mij. Ik zie mijn vrienden en mezelf op de parkeerplaats als betoverd naar die eigenaardige auto’s, die unieke creaties kijken. We draaien en draaien rondom de 2CV’s. We lijken op de pelgrimages circulerend rondom de heilige Kaüba. Alleen die verdomde schoolbel en de angst voor straf dwingt ons keer op keer om terug te gaan naar de leslokalen.

Die 2 CV’s waren onze vliegende tapijten naar Frankrijk. Ieder van ons had zijn eigen speciale plekje dichtbij de auto. De bestuurderskant was mijn plekje waar ik, pas geleerde Franse woorden neuriënd, stond te dromen over La France.

Ik achter het stuur, naast mijn blonde vriendin die ‘mon amour je t’aime’ in mijn oor fluistert. We rijden over de Champs-Elysées, luisterend naar muziek van Julien Clerc. We draaien in cirkels rondom de Arc de Triomphe van Napoleon, sneller en sneller totdat we de lucht in vliegen, over de wolken. Mijn blonde vriendin is nu Catherine Deneuve. De metalen klapraamhouder wordt de Rhône terwijl ik zelfs de Provence en haar lavendel ruik. We komen bij de Pont d’Avignon, waarop een menigte staat te zingen en te dansen. We doen mee en zingen gezamenlijk het liedje dat ik van monsieur Espalerque had geleerd: sur le Pont d’Avignon. L’on y danse tout en rond‿ . We dansen en zingen net zolang tot de klokken van de Palais des Papes gaan luiden. Het geluid mengt zich met onze opgewekte klanken en begint te klinken als mijn schoolbel. Verdomme! Ik moet naar de les.

Op een dag in 1984, de oorlogsjaren, verdwijnen mijn Franse docenten en samen met hen de 2CV’s. Mijn jeugddroom om een 2CV bestelwagen te kopen raakt in vergetelheid.

Totdat ik jaren later mijn oude docent spreek en hij me vraagt: “Heb jij uiteindelijk jouw 2CV bestelwagen gekocht?”. Ik tril als een espenblad. Hij loopt met vastberaden stappen naar het leslokaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden