Mijn Hemel: Titia Dijk-Gilhuis

Titia Dijk-Gilhuis

Daar zitten we dan, mijn vader en ik, met een glas port in Café Frankendael aan de Middenweg in Amsterdam. Vanuit het ene raam zien we de flat waar we jaren gewoond hebben; vanuit het zijraam kunnen we nog net de Nieuwe Oosterbegraafplaats zien.

Mijn vader is al zestien jaar dood. De laatste jaren van zijn leven kon hij niet meer praten: afasie. In het verpleeghuis kon ik hem wel strelen en zijn snot wegvegen, maar een gesprek, nee.

Nu praten we honderduit; we hebben zeeën van tijd, de eeuwigheid. De hemel dus, dit café zonder sluitingstijd. Angelique, de bardame, vult onze portglazen bij. We beleven Overkantse tijd. Hij hoeft nergens meer heen, heeft rust en duur en legt zijn ziel en zaligheid op tafel.

En daar was het mij om te doen: echt kennismaken met hem. Wat voor iemand was mijn vader?

De jukebox is ouderwets goed voorzien. Geld erin en we horen ’Bist du bei mir’, gezongen door Aafje Heynis; vroeger speelde hij dit op de piano en probeerde ik erbij te zingen. Onvergetelijke uren. Nog een keer op de knop gedrukt: ’Wir setzen uns mit Trünen nieder’. Toen ik tien was mocht ik mee naar het Concertgebouw, naar de Matthüuspassion; uren stilzitten en luisteren. Avonden om te koesteren.

Maar nu praten we en we bevragen elkaar tot in het oneindige.

Angelique serveert nog eens een toastje met Saint Paulin en Saint Nectaire.

Zo gaat dat in mijn hemel.

Wij zitten daar nog wel even.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden