Mijn gelukkig jeugd in een notendop

Over het verlangen nog één keer tikkertje te spelen in het maïsveld.

Laatst zat ik in het Openluchtmuseum weer even gezellig in de jaren ’70 tuin, heerlijk wat te mijmeren in de zitkuil tussen de bielzen. Ik kreeg gelijk behoefte aan een gezellige fondue in een veel te klein oranje pannetje, knus onder een lamp van rijstpapier en met macramé aan de muur.

Ziehier mijn gelukkige jeugd in een notendop.

Ik sta niet alleen in deze intense beleving van mijn jeugd. De babyboomers en de jaren ’60 generatie waartoe ik zelf behoor, kijken nu ook massaal terug op het eigen leven en koppelen daaraan een handelingperspectief. Dat laatste wil zeggen dat ze de tijd, het geld en de fysieke gezondheid hebben om bezoeken te brengen aan bands van vroeger, aan een oude Puch te knutselen. Als het maar terugvoert naar de jaren ’50, ’60 en ’70.

Het gaat steeds harder. De jaren ’80 komen er ook aan. Allemaal lekker getoupeerd haar, of een matje in de nek, de dames in een skibroek en de heren in een leren broek met strakke punkjasje.En maar lekker luisteren naar de duistere muziek van de Joy Division. Ik zag laatst zelfs al op YouTube dat de jaren ’90 muziek van 2Unlimitted heimwee oproept bij de fans van toen – die nu nog niet ouder kunnen zijn dan dertig.

Het gekke is dat iederéén jong wil blijven. Fysiek, door ons helemaal suf te lopen door de bossen, door rimpels weg te werken. Maar dat is de buitenkant. Van binnen worden we immers gewoon ouder. En dan wil je je jeugd herbeleven. Dus gaan we naar het Brabants Museum waar tentoonstellingen zijn over de jaren ’50 (’Knus’) en ’70 (’Wauw’), naar discofeesten voor ouderen.

De gemeente waar ik woon wilde van de maïsvelden af waar ik al sinds mijn jeugd rondloop, om er biologische producten te telen. En terwijl ik heb geleerd dat maïsvelden ecologische rampgebieden zijn, had ik in één keer iets van: ’Blijf met je tengels van de maïs af waartussen ik tikkertje heb gespeeld met mijn vrienden en later met mijn kinderen’. Het landschap van 1900 waar sommige deskundigen zo aan hangen deed mij ineens niets. Nog even en ik vind zelfs zichtlocaties mooi.

Futurologen en trendwatchers weten altijd mooi uit te leggen wat de gevolgen zijn van nieuwe technologieën. Meedenkende mobiele telefoons, chips in je hoofd die je helpen in het dagelijks leven. Allemaal toekomstmuziek. Maar de belangrijkste toekomstmuziek in deze vergrijzende samenleving zijn toch disco, punk, beat, new wave en house. De grote markt betreft heimwee en nostalgie. De markt van ’de tijd dat het leven goed was’. En terecht, want zelfs als we dement worden –zo is uit onderzoek geleken– heeft een omgeving uit de jeugd een positief effect op de gezondheidstoestand.

Dus om de babyboomers zich prettig te laten voelen, stel ik voor dat alle bejaardentehuizen mosgroene wc’s krijgen, en dat het toetje bestaat uit Saroma. met Klopklop.

Nostalgie is ook niet meer wat het geweest is. Dat klopt: nostalgie, mits authentiek, is een enorme groeimarkt. Niets is namelijk leuker dan gezellig ’wandelen’ door je eigen jeugd. Een jeugd die naarmate je ouder wordt altijd mooier wordt. Dat is een psychisch proces dat de mens nodig heeft om te overleven, volgens de psychologie.

Je gaat naarmate je ouder wordt je jeugd steeds meer door een roze bril bekijken. In mijn geval: zo’n lekkere jaren ’70 bril met glazen zo groot als de voorruit van een Dafje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden