Mijn ergernis: twintigers die zich beklagen over hun 'treurig' lot

Beeld anp

De Tolhuistuin in Amsterdam-Noord is niet bestemd voor mensen zoals ik, zo lees ik in de hippe ochtendversie van het liberale avondblad. Sarah Sluimer ('29', voegt de krant eraan toe) is sinds kort programmadirecteur van dit nieuwe centrum voor muziek, theater, kunst en debat. Vol plannen is ze. De drempel moet laag, van Hindoestaanse feesten tot literaire avonden van De Correspondent. "Iedereen moet hier welkom zijn. We zullen alleen nooit drie grijze heren op een bankje zetten die met elkaar debatteren over de Europese Unie."

Laat dat laatste nou net mijn favoriete bezigheid zijn. Maar ik (60) ken het Tolhuis dan ook langer dan vandaag. Als kind kwam ik er bijna elke zondagochtend langs, op weg naar mijn grootouders die woonden in 'Noord': een buurt met altijd winderige straten waar zelden iets gebeurde. De bevolking heette op een of andere manier een beetje anders te zijn dan de centrumbewoners, al deelden wij broederlijk het naoorlogse arbeidersfatsoen.

Eén keer heb ik toen in het Tolhuis van binnen gezien. Mijn grootouders vierden er hun veertigjarig huwelijk. Dat moet ergens in de vroege jaren zestig zijn geweest. Nederland was nog maar net aan zijn herrijzenis ontgroeid. Bezorgd of er wel voldoende hapjes zouden zijn, overwoog mijn oma een paar extra leverworsten mee te nemen - in noodgevallen te versnijden tot blokjes bij de borrel. Dat bleek niet nodig, maar illustratief is het wel.

Nu is het Tolhuis een plek waar je, aldus Sarah Sluimer, "je dag kunt beginnen achter je laptop, daarna om vijf uur borrelen met vrienden, naar een literaire bijeenkomt gaan, een hapje eten, drinken, dansen" en dan "s nachts om drie uur met je vrienden de club uitrollen".

De blik breder, de geest ruimboezemiger
Er is veel veranderd in Nederland, en ik verheug me daar oprecht over. De blik is breder geworden, de geest ruimboezemiger, de wereld onmetelijk veel groter en het leven vele malen feestelijker. Wat ooit een avontuurlijke fietstocht was naar de piramide van Austerlitz is nu het citytripje naar Rome, Tallinn of Barcelona. Het éne biertje in de week dat er in mijn generatie voor een student net af kon, of de luxe van eens per maand de afhaalchinees, is uitgegroeid tot de vanzelfsprekende routine van "drie of vier keer per week stappen, naar de kroeg of de discotheek".

Dat laatste ontleen ik aan een interview in het magazine van mijn universiteit, waarin een student zijn uitgavenpatroon bespreekt. Heel representatief is hij misschien niet, met zijn 300 euro maandelijks voor de post 'uitgaan' alleen. Maar zelfs wanneer de gemiddelde student op het derde deel daarvan uitkomt, zou het míj als twintigjarige in de oren hebben geklonken als Luilekkerland.

Op dit punt aangekomen moet je ervoor oppassen niet te klinken als de emblematische oude zeur met zijn oh tempora oh mores! Laat dus duidelijk zijn dat ik mijn studenten niets misgun. Maar wèl verbaas ik mij over de rancune waarmee zij van hun overvloed genieten. Feestend, reizend en 'stappend' beklagen zij zich verongelijkt over het goede leven dat de babyboom-generatie voor zichzelf heeft weten te versieren, ten koste van hen. Soms worden ze daarin bijgevallen door hun ouders, die daarmee kennelijk de illusie trachten te redden dat ook zij nog deksels jong zijn.

Het moet maar
Als ik op dit moment dan toch wat streng-vermanend word, moet dat dan maar. Bij de Tolhuistuin kom ik toch al niet meer binnen. Maar hoe de meest gepamperde generatie uit de Nederlandse geschiedenis, opgegroeid in een weelde die ze uit vanzelfsprekendheid niet eens meer ziet, het waagt zich te beklagen over haar treurig lot, is mij een raadsel en een ergernis.

Zij beklaagt zich over banenschaarste, over studieschuld, over de onbetaalbaarheid van een koophuis. Heeft deze generatie wel eens gehoord van de woningnood die jonggehuwden jarenlang dwong tot inwonen bij de (schoon)ouders? -vraag ik mij af. Van de economische crisis die Nederland trof in het begin van de jaren '80, toen ik de arbeidsmarkt betrad en Nederland kampte met een hogere werkloosheid dan nu en een inflatie van ver boven de tien procent? Van de studieschuld die ook onder het 'luxe' beurzenstelsel terugbetaling van duizenden tot tienduizenden guldens veronderstelde?

Ik temper mijn verontwaardiging tot een sputterend tut-tut en lees verder in mijn liberale ochtendkrant. Want Sarah Sluimer is met haar plannen nog lang niet klaar. Nieuwe thema's wil ze agenderen, en jongeren moeten eindelijk eens aan het woord. 'Ismen aankaarten, van racisme tot feminisme.' Ja, er is sinds mijn studententijd veel veranderd.

In een reactie laat Sarah Sluimer weten dat ze de mening van Ger Groot niet deelt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden