'Mij krijg je niet in zo'n verschrikkelijk tehuis'

Dick Houwaart, oud-journalist

"Dit boekje heb ik een jaar na het overlijden van mijn vrouw geschreven. Met haar ben ik ruim zestig jaar getrouwd geweest, haar dood sloeg een enorm gat in mijn leven. De eerste maanden was ik zo terneergeslagen dat ik niet in staat was iets op papier te zetten. Maar na verloop van tijd dacht ik: ik moet vertellen wat er de laatste jaren van haar leven allemaal is gebeurd in die verpleeghuizen en verzorgingshuizen, hoe zorgwekkend de situatie daar is. Toen ben ik begonnen met schrijven.

Als journalist ben je meestal een goed beschouwer, je kunt snel objectiveren en je slaat veel details op in je geheugen. Bovendien ben ik gewend om veel aantekeningen te maken, dat heb ik tijdens de ziekte van mijn vrouw ook steeds gedaan. In twee dagen was het boekje klaar. Ik liep helemaal leeg.

Door bemiddeling van onze huisarts kon ik destijds ook steeds verblijven in de verpleeg- en verzorgingshuizen waar mijn vrouw was opgenomen. Misstanden hebben wij vrijwel niet meegemaakt, dat schrijf ik ook niet. Maar we hebben wel weinig warmte en liefde van het behandelend personeel ondervonden. Ik heb het nagevraagd bij leeftijdgenoten, en die hebben allemaal dezelfde ervaring: er wordt soms wel heel plichtmatig gehandeld.

Heel erg heb ik gevonden dat je de regie over je leven verliest. Je bent totaal overgeleverd aan de zorg van mensen die daar werken en die hebben niet altijd het besef dat je je eigen persoonlijkheid hebt. Het heeft mij diep, nou gekwetst gaat misschien te ver, maar het heeft mij zo'n geweldige schrik aangejaagd dat ik tegen mijn huisarts heb gezegd: ik ga nooit naar een verzorgingshuis. Ik sterf liever in m'n flat dan dat ik daarnaar toe ga.

Achteraf zeg ik: als ik alles had geweten, dan had ik mijn vrouw hier thuisgehouden, dan had ik de woonkamer ingericht als ziekenzaal, en dan had ik de buurtzorg ingeschakeld. Dat is een nieuwe organisatie. Ik weet uit ervaring, toen ik zelf verzorging nodig had, dat daar geweldige vrouwen werken, hartelijk, warm, liefdevol, om dat woord maar te gebruiken.

Ik noem in mijn boek geen namen, ik schrijf zelfs niet in welke plaats die verpleeg- en verzorgingshuizen staan. Het is ook geen aanklacht, geen persoonlijke aanval op artsen en verzorgers, die mensen doen misschien naar hun overtuiging het beste wat ze kunnen doen.

Het is een boodschap aan de politiek geworden. Mijn uitgever heeft het boekje aan alle fractievoorzitters in de Tweede Kamer opgestuurd, en aan Kamerleden die gezondheid in hun portefeuille hebben. Het is een pleidooi voor thuiszorg.

We zitten wat dat betreft in een gunstige tijd. Met uitzondering van de VVD die op thuiszorg wil bezuinigen is de teneur in de politiek: laat oude mensen thuis wonen, verzorg ze daar, het is goedkoper, en je maakt mensen gelukkiger.

Ik ben nu 85 jaar, ik hoef echt niet veel ouder te worden. Het liefst blijf ik hier wonen, met al m'n boeken om me heen, met alles wat me dierbaar is, de spullen die mijn vrouw gemaakt heeft, met m'n herinneringen. Ik hoef niet naar zo'n verschrikkelijk tehuis."

Dick Houwaart: Mijn vrouw is dood. Relaas van een trieste tocht in ziekenhuis en verpleeghuis. Ipenburg, Elburg. 40 blz. € 12,50

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden