Microklimaat

Een goed humeur is een benijdenswaardig bezit. Zelf beschik ik er helaas niet altijd over. Ik lijd wel aan wat tegenwoordig heet 'moodswings'; soms voel ik me een jonge hond, soms een narrige oude man. Ik heb een vriend, even oud als ik, in wie zo'n stabiel hogedrukgebied huist. Waar hij ook woont, en hij is nogal een landverhuizer, het is op zijn plek altijd beter weer dan elders. Zuid-Engeland, midden-België, het regent en stormt in zijn omgeving altijd minder dan verderop. 'We hebben hier een gunstig microklimaat', beweert hij geregeld en het gekke is dat dat vermeende microklimaat gewoon met hem meeverhuist. Misschien bekijkt hij de wereld door een zonnebril of vertoont hij een extreme vorm van de 'oost west thuis best'-gedachte, maar terecht of onterecht, ik zou zijn opgewekte geaardheid wel willen bezitten. Hij is eigenlijk de tegenpool van de prediker Zwadke Zwadderneel uit de Bommel-saga, een sombere figuur boven wiens hoofd het altoos regent. Zwadke loopt dan ook doorlopend met een paraplu; geen wonder dat je met zo'n naargeestig microklimaat om je heen slechts hel en verdoemenis kunt preken.

Een vriendin van mij (ondanks mijn stemmingswisselingen heb ik toch nog een aantal vrienden en kennissen weten te verzamelen) woont in IJburg, buitenwijk van Amsterdam. Daar heerst letterlijk een microklimaat, het waait er vaker en harder dan elders, ook zijn er meer spinnen omdat er minder bomen en dus ook minder vogels zijn, kortom, je leeft er in een andere wereld, alsof de Zuiderzee nog bestaat zal ik maar zeggen. Ook in metrogangen en andere spelonkachtige plekken voel je dat het weer zich anders gedraagt, en het gevolg is ook direct dat er een andere sfeer heerst. Zo zitten er vaker zwervers en straatmuzikanten, die dus beter metromuzikanten genoemd kunnen worden, als een soort voorposten van de warme, broeierige onderwereld die op je wacht. Ook het Rijksmuseum bezat vroeger zo'n soort microklimaat, te weten de onderdoorgang; als je daar doorheen fietste voelde je andere luchtstromen en ook daar zaten graag accordeonisten en percussionisten van allerlei slag, goed beschermd tegen het rotweer buiten. Sinds het vernieuwde Rijksmuseum er zijn ingangen heeft gevestigd is het goeddeels gedaan met deze andere wereld.

Zelf beschik ik over allicht het kleinste microklimaat ter wereld. Sinds kort heb ik een nieuwe tweedehands auto, in welks achterste gedeelte een onmiskenbaar microklimaat heerst. Dat wil zeggen, het lijkt of er voortdurend gierende stormen en orkanen plaatsvinden. Zodra ik ergens een raampje openzet houdt het slechte weer achterin op maar draai ik het weer dicht dan begint het lagedrukgebied weer te spoken. Het moet iets met de luchtcirculatie zijn maar hoe ik het geval ook onderzocht en welke maatregelen ik ook heb genomen, bagage anders geplaatst, kieren afgeplakt, ventilators gesloten, het euvel verdwijnt niet. Het is in mijn auto altijd boos weer. Ik heb besloten mij er niet door te laten beïnvloeden. Fluitend en zingend bestrijd ik de minuscule weergodjes. Misschien word ik zo toch ooit nog een stabiel zonnetje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden