Metro

Twee maanden lang liep ik iedere ochtend en avond door de gangen van de Parijse metro. Ik hoorde de galmende stem van de bedelaar op zijn vaste plek onderaan de trap. En ik rende voor mijn leven toen het perron in allerijl werd ontruimd wegens een (valse) bommelding.

De hekken van de Parijse ondergrondse zijn al bijna drie weken gesloten. Dus lees ik 'Zazie dans le métro' van Raymond Queneau, aangemoedigd door de tekst op de achterflap: een meisje interesseert zich tijdens haar logeerpartij in Parijs maar voor één ding.

- Oompie, nemen we de metro? - Nee. - Waarom niet? - Omdat er wordt gestaakt.

Is dat even toevallig. Het boek dateert uit 1959, maar de beschreven omstandigheden zijn exact hetzelfde. De meest vreemdsoortige voertuigen staan in de file en de trottoirs zien zwart van de voetgangers. Zazie vraagt steeds wanneer de staking nou eens afgelopen is. Ze popelt om de wereld onder de grond te zien. In plaats daarvan komt ze in een andere, nog veel gekkere wereld terecht. Nee, ze is niet in de metro geweest, zegt ze aan het eind tegen haar moeder. Wat heeft ze dan gedaan? “Ik ben ouder geworden.”

Als ik een Parijse boekhandelaar was, zou ik stoppen met klagen. Ik vulde mijn etalage met 'Zazies dans le métro.'

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden