Opinie

Methode-Strijards zinkt weg in opgerekte vrolijkheid

Wie zich de sprankelende komedies herinnert die Frans Strijards in de jaren negentig met zijn gezelschap Art en Pro uitbracht, kan bijna niet anders dan droefgeestig gestemd raken bij het zien van zijn laatste komische regie. Dit keer geen stuk van eigen hand, maar een topstuk van vaudeville-schrijver Georges Feydeau: 'Le système Ribadier' uit 1892, dat grote triomfen vierde rond de vorige eeuwwisseling in de theaters van de beau monde.

Sindsdien is Feydeau een akelig bleke schim geworden in het theaterlandschap, hoewel die in de jaren zestig van de vorige eeuw voor enige tijd herleefde. Het is mogelijk dat Strijards en acteur Gijs Scholten van Aschat een te respecteren poging hebben gedaan de charmes van dat, voor onze begrippen wezenloos ge worden Parijse vaudeville-theater van rond 1900, te doen herleven. Maar ik ben bang dat de wens van het Nationale Toneel, -Feydeau uit het moeras van het klapdeuren-boulevard-toneel te trekken- ertoe geleid geleid dat we met z'n allen meedogenloos kopje ondergaan in datzelfde moeras.

Het verhaaltje van 'De methode Ribadier' draait uiteraard om overspel. Marie-Louise Verstraete (Ariane Schluter) wordt bedrogen door haar echtgenoot Varus (Scholten van Aschat) met de vrouw van een wijnhandelaar. Zelf houdt zij het niet droog bij het zien van huisvriend Philip (Stefan de Walle), maar die is zo verstandig geweest naar Indië te vertrekken om haar en haar toenmalige echtgenoot Victor niet in problemen te brengen. Een leuke knipoog naar het genre van de komedie is, dat het dominerende portret aan de wand in de kamer van de inmiddels overleden Victor, een notoire schuinsmarcheerder, de grote komediespeler Guido de Moor voorstelt van de toenmalige Haagse Comedie.

Dankzij zijn gaven brengt Varus zijn vrouw regelmatig onder hypnose om ongemerkt zijn avontuurtjes te beleven en het gaat vanzelfsprekend mis als Philip uit Indië terugkeert en de wijnhandelaar (Vincent Linthorst) onverwacht thuiskomt. De verwikkelingen zijn van een trage, door film en tv allang achterhaalde sukkeligheid. Maar het gaat Strijards natuurlijk om het op de hak nemen van de techniek van het genre: vluchten in een garderobekast, ontsnappen uit het raam, de razendsnelle crises waarin mensen die elkaar beslist niet mogen zien elkaar ook maar rakelings passeren.

Voeg daarbij dat dit allemaal wordt ingepakt in drukke gebaren die aan Varus' hypnosetechnieken zijn ontleend, en je hebt de grondtoon van de voorstelling te pakken: een satirische uitvergroting van het kluchten-idioom. Dat is twintig minuten wel aardig, maar voor twee lange uren saai en taai.

Schluter probeerde met haar spel de moed er wat in te houden, en Jeroen Spitzenberger als de gemelijke en zonder een spoortje aanhankelijkheid opererende butler was leuk. Verder kreeg ik het gevoel dat ook de acteurs zich moeizaam door de koek aan het happen waren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden