Met z'n allen naar de Amerikaanse slachtbank

Wat moet er gebeuren met alle sociale media-accounts van de regering-Obama? De beroemde podcast 'This American Life' (radio-on-demand) vroeg het zich af en ontdekte dat medewerkers van het Witte Huis achter de schermen druk bezig zijn de accounts om te zetten. En dan gaat het niet over een profielfotootje wijzigen.

Ze zijn bang dat de optimistische overheidscommunicatie die de Obama's introduceerden, verloren gaat met beide kandidaten. De een zit al decennia op het ouderwetse, kalende pluche, de ander is dictatoriaal en explosief - dat worden geen vrolijke berichtjes.

Barack Obama laat juist op twitteraccounts @POTUS (President of the United States) en @BarackObama zijn vlotte en empathische zelf zien, om maar niet van Michelle Obama's account The First Lady (@FLOTUS) te spreken. Zijn glasnost past bij zijn persoonlijke stijl, die kopieert een opvolger niet zomaar.

Maandag deed hij het weer: kiezen voor de vooruitgang. Hij gunde een exclusief interview aan het jonge sociale mediakanaal NowThis-News van de oprichters van het invloedrijke, linkse opinieblog The Huffington Post. In het interview bekritiseerde Obama het voorbarig naar buiten brengen door de FBI van een nieuw onderzoek in de e-mailkwestie van Clinton. "We werken niet op basis van incomplete informatie", zei hij.

Laten we hopen dat Obama's steun mag baten. In de media domineert het beeld van een verkiezing tussen Griezel en Monster. Documentaires stellen alle de hoofdvraag: waarom vinden we Hillary nou niet aardig? En wie zijn die sukkels die op Trump stemmen?

Volgens Amerika-correspondent Arjen van der Horst van de NOS zijn deze verkiezingen de heftigste ooit: "Ze hebben een donker randje. Mensen kunnen het niet meer op een beschaafde manier met elkaar oneens zijn", zegt hij in de VARAGids. Belangrijke Amerikaanse journalisten zeiden in de 2Doc 'Hillary Clinton: A Woman on the Edge' (VPRO) maandag dat Trump de politiek infecteert met de schadelijke mores van reality-tv: elke week een schurk en een nieuw conflict.

Maar Clinton krijgt ook weinig steun. Zij zou door woede en verbittering gedreven worden. Haar zorgverzekeringwet werd in 1992 een fiasco, daarop werd ze in 1994 als First Lady in de marge geduwd, en in 1998 kwamen Bill Clintons escapades en leugens eroverheen. Haar kwaadheid zou haar tot een machiavellistisch leider hebben gemaakt die koste wat kost doorstoomt.

Het voelt alsof we dinsdag met z'n allen onvermijdelijk naar de slachtbank worden geleid. Documentairemaker Michael Moore stelde er iets wonderbaarlijks tegenover. In de theaterregistratie 'Michael Moore in Trumpland', schetst hij een zaal vol Trumpaanhangers hoe snel ze spijt zouden krijgen van een verkiezing van The Donald. Hillary heeft juist wel het goede met ons voor, bewijst haar levenslange werk. Zijn theorie: macht is niet haar einddoel maar het begin. Zoals paus Franciscus pas na zijn verkiezing in de verzoeningsmodus kon schieten. "Je mag haar haten maar stem gewoon op haar", roept Moore. En hij krijgt een staande ovatie - in Trumpland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden