Review

Met opaal in de grond heb je iets om over te dromen

Het is alweer bijna tien jaar geleden dat de Britse regisseur Peter Cattaneo zijn hitfilm 'The Full Monty' maakte, en een stel werkloos geraakte staalarbeiders in Sheffield als strippers uit de kleren liet gaan.

Cattaneo's nieuwste film 'Opal Dream' bekommert zich om de Australische arbeidersklasse, maar moet zelfs een splintertje succes ontberen.

Het staal is dit keer vervangen door opaal, zoveel is wel duidelijk. In de Australische 'outback' wordt met man en macht naar dit melkwitte mineraal gedolven. Een familie kan er - zo blijkt - aardig door geobsedeerd raken. Vader daalt overdag af in de mijn, op zoek naar opaal. Moeder droomt na haar werk in de supermarkt over ogen zo blauw als opaal.

Het getroubleerde dochtertje dat haar ingebeelde vriendjes kwijt is, weet dat een opaal precies in een navel past. Het zoontje troost zijn vermoeide moeder met de woorden uit de titel: 'Zolang er opaal in de grond zit, heb je iets om over te dromen.'

Je wordt een beetje misselijk van al die opalen. En vooral van het dochtertje Kellyanne dat maar naar die imaginaire vriendjes Pobby en Dingan blijft speuren, en daarmee haar hele familie gegijzeld houdt.

Peter Cattaneo wil ons via de fantasiewereld van dat meisje iets vertellen over die arbeidersgemeenschap die zich minder met materie zou moeten bezighouden, en zich meer zou moeten openstellen voor de rijkdommen van de verbeelding. In Cattaneo's larmoyante schouwspel word je er wat kriegel van.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden