Column

Met kalmeringspillen word ik wakker als een zombie, maar ik slaap wel!

Beeld Jörgen Caris

Al weken slaap ik nauwelijks, met als oorzaak én gevolg dat het heel druk is in mijn hoofd, alsof ik een op hol geslagen locomotief ben die met een noodgang over de rails raast.

Mijn drukke hoofd is de bron van mijn creativiteit. De ideeën die er ontstaan gebruik ik voor mijn columns, romans en gedichten en in de rol van corporate writer word ik door bedrijven ingehuurd om out of the box te denken. Soms is diezelfde hersenpan echter geen zegen maar een vloek en moet de locomotief worden afgeremd voor hij ontspoort. Daarom heeft mijn arts mij kalmeringspilletjes voorgeschreven.

Omdat ik verslavingsgevoelig ben krijg ik er slechts vijftien. Gisteravond nam ik de eerste en had ik er dus nog veertien. Zo tel ik af tot nul, ik krijg geen nieuwe. Ik nam ’m en twee uur later in bed voelden mijn hersenen als een rimpelloos meer. Geen gedachten die alle kanten op schoten, geen liedjes waarvan het intro steeds opnieuw werd ingestart. Mijn bovenkamer was weldadig leeg.

Een leeg hoofd

Jaren geleden had ik door omstandigheden tien maanden lang geen huis. Ik sliep bij mijn moeder op een matrasje, zo dun dat het deel leek uit te maken van de vloer. Daarna huurde ik een stacaravan in het dorp Den Ilp, waar de regen als een percussieband op het dak roffelde. Een oorverdovend lawaai, waar ik overigens prima op insliep.

Toen ik de sleutels kreeg van mijn huidige appartement was ik door het dolle heen. Het was me zwaar gevallen om al die tijd geen eigen plek te hebben, al viel het in het niet bij wat van huis en haard verdreven vluchtelingen doormaken die in afwachting van uitsluitsel over een verblijfsvergunning hun dagen rummikuppend doorbrengen in de recreatieruimtes van azc’s. Even puur aan mezelf gedacht had ik het niettemin zwaar gehad en was ik als een kind zo blij met mijn eigen wc, washok en bergruimte. Lege kamers, fris en vol van belofte.

Zo stond ik vanmorgen ook op, met een leeg hoofd. Fris was het dan weer niet, het kalmeringsmiddel werkte nog door. Mijn oogleden waren zwaar als putdeksels, net als toen ik nog dronk en dagelijks wakker werd met een hamerende kater. Ook vandaag stond ik als een zombie naast mijn bed, maar dan wel een zombie met een hart. Een hart dat oversloeg van blijdschap. Hoera, juichte ik van binnen, de vlag kan uit, ik heb geslapen!

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd, lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden