Met Jeroen Thijssen langs de aspergevelden

Trouw gaat fietsend het voorjaar in. Deze week gaat Jeroen Thijssen in Limburg op zoek naar het witte goud.

Een zoele wind uit Duitsland streelt de wangen van de fietser. Maar waar fietst hij heen? Het routekaartje belooft bordjes met 'aspergeroute', maar bij het beginpunt, bij de kerk van Grubbenvorst, staan ze niet.

Een vriendelijke autochtoon wijst de richting: naar het oosten, waar een stenig paadje de hooggelegen uiterwaard in loopt. Nu gaat het beginnen. Dit is het Limburg van de holle wegen, de brede Maas en de witte asperges.

Helaas stopt het weggetje bij het water, bij de pont. Ik zit fout, volgens het kaartje. Op de gok rij ik terug en neem de eerste afslag naar het noorden, en jawel: verderop staat een onopvallend bordje: 'aspergeroute'.

Langs wilgenbosjes gaat het, met rechts de rivier vol boten en links langs bestoppelde maïsakkers. Na een paar kilometer verschijnt het eerste verkooppunt van het witte goud, links van de weg. Vier euro voor een kilo van de dik-ste, betaal ik in een schuur waar twee mannen onverstoorbaar witte stokken staan te wassen.

De weg naar het noorden is lawaaiig. Gelukkig geeft het kaartje een afslag aan die het wezen van Limburg weer opzoekt. Wanneer ik een schattig molentje passeer, begint het te knagen. Het kaartje meldt toch geen molen? Tegen de tijd dat ik Lottum binnenrijd weet ik het zeker: ik heb een afslag gemist. Wel hangen hier de bordjes van de Lottumer Rozentocht, maar ik wil geen rozentocht. Wat erger is: de bordjes bij horecagelegenheden prijzen koffie aan en vlaai. Geen asperges.

Terug dan maar. Inderdaad blijkt pal voor een tuincentrum een aspergeroutebordje naar het westen te wijzen - ik heb het net gemist.

Nu wordt het mooi. In het uitbottende groen zingen vogels, het geraas van auto's klinkt ver weg. Aan de rechterhand duiken oude gebouwen op, een kasteel met gelapte muren, als de jas van Swiebertje. Kaldenbroek heet het kasteel. Uit een van de bijgebouwen klinkt Indiase muziek. Daar huist een ayurvedisch gezondheidscentrum, met een terras waar houten stoelen eenvoudig comfort bieden.

Wat een rust. Een jongedame brengt een kopje koffie met een glaasje rabarbersap. Niets met asperges, maar wie heeft die nodig? Hier te zitten en de nacht te zien vallen, te mediteren over het leven en het einde van de tocht, dat zou voldoende moeten zijn.

Toch roept de plicht. De tocht gaat verder, door weelderige bosschages, over een trage beek, omhoog uit het dal naar de weg langs het spoor. Een treintje boemelt langs, op weg naar Nijmegen. Verder is het stil. Asperges ontbreken.

Over het spoor voert de route, nog steeds keurig aangegeven met bordjes. Het bos breekt, links en rechts verschijnen begroeide akkers. Asperges? Neen, bomen. Buxus, appeltjes, allerhande coniferen. Pas bij Melderslo kruipen de aspergerichels, met landbouwplastic bedekt, als grijze rupsen naar de horizon.

Asperges eet je bij de lunch, maar niet hier. Geen uitspanning te zien, de grijze rijen ritselen onverschillig, verderop wacht Melderslo. Daar ligt het asperge- en champignon-museum. Daar moet toch iets te eten zijn?

Jawel. Vlaai. Taart. En, na enig doorvragen, ook aspergesoep. Heerlijke aspergesoep, dat moet gezegd. Romig, net zout genoeg en vol smakelijke, beetgare aspergebrokjes.

Even gaat het mis na Melderslo: er ontbreekt een bordje, wat zigzaggen noodzakelijk maakt. Maar vanaf dan gaat het vlekkeloos, door grote velden met jonge wortel en akkers met jonge boompjes. Heel in de verte trekken weer grijze rupsen hun sporen langs het bos, maar daar is niet op de fiets bij te komen. En alle eetgelegenheden ontbreken.

De route voert terug naar Grubbenvorst, onder een treinbaantunneltje door en terug naar het westen, over rustige fietspaden, over de A73 tot achter het terrein van de oude Floriade. Het bos is aardig en de fietspaden zijn strak, maar ja: geen asperges. En daarna keert de tocht terug op de Venrayseweg die kilometers lang door een splinternieuw bedrijventerrein leidt. Hier zitten agrarische handelshuizen in grijze bakbeesten van bedrijfsgebouwen. Mogelijk is dit terrein gekomen met de Floriade en stamt de aspergeroute van voor die tijd - want asperges ontbreken ook hier.

Ten slotte draaien we terug naar het noorden, naar Grubbenvorst, een prachtige weg op langs de Maas, met links uitzicht op moerassen en de rivier, en rechts op steile rivierduinen vol beuken, bosanemoontjes en varens.

Er zijn veel auto's. Er zijn geen asperges.

Gelukkig is er Brasserie In de Witte Dame, in Grubbenvorst. Daar weten ze wat het betekent om hart van aspergeland te zijn. Twaalf variaties staan er op de kaart, als 'klassiek', (ham, ei, boter) en soep, als salade, als trio en met rundcarpaccio. Mijn voorkeur gaat uit naar de gamba's met roergebakken asperges.

Het is prettig zitten op het terras. Het windje ritselt met prille bladeren van de bomen op het Pastoor Vullinghsplein, en wanneer de ober terugkomt met een glas witte Trappist én een rijk gevuld bord is de ergernis om ontbrekende routebordjes vergeten. Wat een goede combinatie zijn gegrilde asperges, gamba's, rucola en Parmezaanse kaas. De licht-zure dressing monteert de smaken tot een feest.

Lezersactie

Lezers van Trouw kunnen voor maar 199 euro een stevige toerfiets aanschaffen van het Nederlandse merk Hollandia. De fietsen worden gemaakt in Europa. De komende weken bieden we ook een e-bike aan, eveneens scherp geprijsd en met vijf jaar garantie. Meer informatie vindt u in de advertentie elders in de krant. Of ga meteen naar www.trouw.nl/webshop

Aspergefietsroute door Limburg

Waarom deze route?

In Aspergeland steken de witte speren hun koppen weer op. Het hart van deze smakelijke natie is Grubbenvorst, beweren ze in Grubbenvorst. Ze willen het bewijzen met een asperge-fietsroute, gratis te downloaden. Vijfendertig kilometer fietsen en van het witte goud proeven - wat kan er misgaan?

http://www.aspergecentrum.nl/aspergefietsroute-grubbenvorst

Oordeel over de route

Vooral het eerste deel van de tocht mooi, het stuk langs de bedrijfsgebouw-akkers kan eruit. En de aanduiding 'aspergeroute' is te veel eer, want de hoeveelheid aspergeschotels en verkooppunten is ver onder de maat. Een routebeschrijving bij het kaartje zou geen overbodige luxe zijn.

tekst jeroen thijssen foto patrick post

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden