Met hele rare poten

Willem van Hanegem werd deze week 65 jaar. De man, over wie vorig jaar al een flinke biografie verscheen, werd in het Nederlandse Instituut voor Beeld en Geluid nog eens geëerd met een dvd-box, waarop vijf uur beeldmateriaal was verzameld van zijn grote voetbal- en (wat bescheidener) trainerscarrière. Zo’n tweehonderd mensen woonden in Hilversum de overhandiging van de box aan de jarige bij – een zaal vol familie, vrienden, journalisten en een handvol oud-collega’s.

Kees Jansma, oud-verslaggever en tegenwoordig perschef van het Nederlands elftal, verzorgde de presentatie en praatte een aantal op een groot scherm getoonde fragmenten uit de box aaneen.

Van Hanegem zat in de zaal, aan de rand van een rij, een grijze sjaal op de nek geknoopt, naast zanger Jan Smit, die hem dadelijk de box zou gaan aanbieden. Jan Smit is ambassadeur voor SOS-Kinderdorpen en daarvoor was een deel van de opbrengst van de box bedoeld, vandaar deze constructie.

Van Hanegem zat erbij zoals hij er vaker bijzit, stoïcijns, en met dat ongemak dat hij nog altijd heeft als hij, buiten het veld, in de middelpunt van de belangstelling staat. Nooit een makkelijke prater geweest en wars van sterrendom. Moeizaam was zijn omgang met de media, ook als hij in al zijn nurksheid weer aanschoof aan de tafel van een sportprogramma om de analist te spelen. Hij wist in zijn laatste functie, als – inmiddels ontslagen – trainer van FC Utrecht, contractueel te bedingen dat hij geen persconferenties hoefde geven. Zijn droge humor redde hem vaak, als een journalist weer eens quasipsychologisch iets bij hem poogde bloot te leggen, de box bevat daarvan enige voorbeelden.

De ’Kromme’ was zijn bijnaam, vanwege de gekromde passes die hij met de buitenkant van zijn linkervoet verstuurde. Erg snel oogde hij als speler niet, ook niet op die oude beelden, maar daarmee had hij geen moeite. „Je hoeft niet snel te zijn, als je maar op tijd vertrekt.” En over dat kromme linkerbeen zei hij: „Ik ken niet anders trappen.”

Ernst Happel, de trainer, omschreef Van Hanegem eens als een ’een Weltklassespieler met hele rare poten’.

Toen was het moment daar. Van Hanegem en Jan Smit traden naar voren, en in het flitslicht van een haag van fotografen vond de overhandiging plaats.

Na afloop stond Van Hanegem, nog immer met die omgeknoopte sjaal, enkele cameraploegen te woord. Of hij van de muziek van Jan Smit hield. Nee, zei Van Hanegem beduusd. Hij hield wel van de Cats.

En Yolanthe?

Wie?

Yolanthe.

Wie is dat?

Kent u die niet?

Nee.

Dat is de vrouw van Jan Smit.

Daar sta je met vijf uur dvd in je handen, de voetbalglans van een hele generatie, en ze vragen je naar ene Yolanthe.

Je kon zijn ongemak navoelen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden