Met Engeland is iets aan de hand

Schrijver Marcel Möring is zes weken lang gastschrijver aan de afdeling Nederlands van het University College in Londen. Van zijn verblijf doet hij voor Trouw wekelijks verslag. Vandaag, een dag later dan normaal, zijn vierde bijdrage.

MARCEL MÿRING

Sinds ik hier zit, besteed ik ongeveer een kwart van mijn tijd aan het in leven houden van de Apple. De draagbare cd-rom speler, die tevens mijn muziek-cd-tjes moest verwerken, begaf het na één dag. Het modem, waarmee ik mijn e-mail zou ophalen en dit dagboek naar de krant zenden, werkte niet. Er moest een speciaal snoertje aan te pas komen en veel gesleutel aan instellingen. Korte tijd waren wij gelukkig, mijn computer en ik. Maar sinds vanochtend moet hij niets meer van het modem weten. Vier uur gesleuteld, gezwoegd, alles geherinstalleerd wat maar hergeïnstalleerd kan worden, maar het ding is dood. We kunnen een raket naar de maan schieten en een bom door een schoorsteen in Irak laten vallen, maar een stuk tikken in Londen en versturen naar Amsterdam is te ingewikkeld.

Als ik eraan denk, terwijl ik dit met de hand schrijf, word ik steeds somberder. Dan schiet mij door het hoofd dat thuis ook nog een half-defecte pc staat. Het is dat de voordelen van tekstverwerken zo groot zijn, anders keerde ik voorgoed terug naar pen en papier. Vooruitgang, heet dit.

Vanmiddag thee gedronken met Hanaan al-Shaijk, een collega en vriendin die ik een paar jaar geleden op een symposium in Amsterdam ontmoette. Zij is Libanese, maar woont al een jaar of vijftien in Londen. Vorige week verscheen de vertaling van 'Het verhaal van Zahra' in Nederland. Een prachtig boek. Het heeft alles: spanning, psychologie, stijl, vorm. Het verdient een groot publiek.

In Julie's bar waar wij zouden tea-en, was alles veranderd. “O. Hier stonden twee grote sofa's en in het midden was zo'n koperen tafel en.... en ze hebben het helemaal volgezet met kleine tafeltjes en stoeltjes. Waarom?” Ik dacht dat daar gezond commercieel denken achter zat. Waarom vier zitplaatsen op twee mooie sofa's als je ook zestien mensen aan vier kleine rot-tafeltjes kunt proppen? Een jongen bracht penetrant geurende Earl Grey thee en redelijke scones. Wij praatten over ons zelf en wat het afgelopen half jaar had gebracht. En toen gebeurde het onvermijdelijke. We hadden het over Engeland. Er is iets aan de hand met dit grote koninkrijk. Wie je ook tegenkomt, Engelsman (m/v), immigrant of bezoeker, iedereen praat over 'de toestand'. En wat is dat? Bijvoorbeeld de ruimte waarin in elke maandagmiddag de studenten Nederlands ontmoet. Drie bij vier, schat ik. Een meter of drie hoog. Geen ramen. Vijf minuten na het betreden is het vijfendertig graden en ruikt het er alsof iemand oude dekens in een teil afwaswater heeft gekookt. Of de trein. Hoe kan een zichzelf respecterend land het treinvervoer duurder maken dan een vliegticket? Morgen moet ik naar Hull, voor een lezing aan de universiteit. De editor van HarperCollins, mijn uitgever hier, gaat mee en zij zou de kaartjes bestellen. Gistermiddag belde zij, enigszins bedremmeld. Een eerste klas treinkaartje kostte 170 pond. Per persoon. “Voor dat bedrag kun je heen en weer naar Rome,” zei ik. Alles wat nieuw en goedkoop moet zijn, is oud en duur. Gisteren wilde ik een stukje gorgonzola halen, twee ons, voor een saus. Achttien gulden. Lunchen op de universiteit, een kwak aardappelsalade en een stukje kaas: twaalf piek. En ondertussen wordt in Yorkshire vers water aangevoerd in tankauto's en vreest men voor dysenterie. De waterleidingmaatschappijen zijn sinds enige tijd geprivatiseerd en die in Yorkshire heeft een beetje vergeten dat je in droge periodes een drupje achter de hand moet hebben. Maar ze hebben wel honderd miljoen pond winst gemaakt, afgelopen jaar. Hanaan's zoon, die zijn studie was begonnen in Amerika en vervolgt in Londen, wilde een kamer in een studentenonderkomen. Na een eerste bezichtiging kwam hij bleek terug en vroeg zijn moeder mee te komen. Hij was bang dat ze anders niet zou geloven wat hij haar vertelde. “Het leken legerbarakken”, zei ze, ,tien jaar geleden verlaten dan”. Haar zoon zei dat hij begintte begrijpen waarom drie van de studenten in die barakken vorig jaar zelfmoord hadden gepleegd.

En ondertussen wordt over niets dan Diana gepraat. Na het interview op de televisie, was er twee dagen lang geen Bosnië. Alleen maar dat spichtige grietje met haar slaapkamerogen en ingestudeerd makke toontje.

Ik ben altijd behoorlijk anglofiel geweest, maar ik moet zeggen dat ze je het hier wel moeilijk maken. Mijn enige hoop is dat er zo langzamerhand niet meer zoiets is als een Engelsman. Ik ben de afgelopen week Schotten, Afrikanen, Nederlanders, Amerikanen, Ieren en Pakistani tegengekomen. Zij zijn degenen die iets opbouwen, door het hakhout van regels en traditie. De Engelsen rijden ondertussen aan de verkeerde kant van de weg, vrezen dat hondsdolle vossen door de Kanaaltunnel komen en Eurocondooms te klein zijn voor de Britse man. Het lijkt op die voetbalwedstrijd van vorige week. Na anderhalf uur Rolderboys tegen Vako, meldde de presentator tevreden dat ze in Europa mochten willen dat ze dit hadden.

O ja: Damien Hirst heeft de Turner Prize gewonnen. Hij zaagde een koe en een kalf doormidden en zette de vier helften in bakken formaldehyde. Mother and child divided, is de titel. Zijn grootste concurrent was Mona Hatoum. Zij maakte met een microcamera een opname van haar buikholte.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden