Met Ellen Blazer sterft een tijdperk

Het was de week van twee grote tv-vrouwen: Adèle Bloemendaal en Ellen Blazer. Op het eerste gezicht twee heel verschillende karakters: de eerste zocht de bühne, de tweede nadrukkelijk de coulissen. Maar één ding hadden ze gemeen: over hun zieleroerselen kwamen we weinig aan de weet. Is daarin afgelopen dagen, met de dood van Blazer en de theatershow rond Bloemendaal, iets veranderd?

Laten we eerst kijken naar de vorm waarin de tv de twee gebeurtenissen goot. Het ging in beide gevallen om portretten. De Vara herhaalde 'Schitteren in de schaduw' over Blazer, en de Avro kwam, al weer enige tijd geleden, met een Bloemendaal-reprise in 'Opium'. De makers, achtereenvolgens Coen Verbraak en Cornald Maas, hadden geen betere vorm kunnen kiezen. In een portret immers komen (ook) anderen aan het woord, en dat kan wel eens helpen bij het ontrafelen van mysteriën.

Het mysterie bijvoorbeeld van het veelvuldig afzeggen van voorstellingen. Bloemendaal bestond het, zo vertelde haar pianist Martin van Dijk, om vlak voor het optreden nog vrolijk te tafelen en dan tegen achten te verzuchten: Ik ga toch maar naar huis. Waarna ze dagen onvindbaar was. Van Dijk: "We dachten: Leeft ze nog wel? Soms belden we de politie om haar deur te forceren."

Henk van der Meyden suste vervolgens het publiek met lange verhalen in De Telegraaf: de diva was ingestort. "Daar kwam ze dan mee weg", herinnerde Jacques Klöters zich. Het zijn onthullingen die iemand niet snel over zichzelf zou doen. Wat was de oorzaak van deze bijna traumatische faalangst? Hier begonnen de geïnterviewden een beetje te psychologiseren. Klöters wist dat Adèle's vader liever een jongen wilde. Bloemendaals zoon John dacht dat zijn moeder door het uitblijven van pa's erkenning altijd onzeker was gebleven. "Ze heeft haar gekweldheid in een artistieke vorm gegoten", concludeerde Hans Dorrestijn.

Bij Vara-eindredacteur Blazer was het geen faalangst die haar op de achtergrond hield, maar bescheidenheid. Niet zij, maar haar creatie Sonja Barend moest schitteren. De afscheidsshow die Barend haar op tv aanbood toen ze in 1996 met AOW ging, was voor Blazer een gruwel, zo bleek uit Verbraaks portret. Oud-collega Cees Grimbergen: "Piepend en knarsend haalde die show het einde." We werden veel wijzer over de stille kracht achter Sonja's talkshows. Dat ze een opvoedideaal had, maar ook dat het leuk moest blijven, en dat ze nieuws wilde brengen waarmee ze de kijker op het puntje van zijn stoel kreeg. Een oud-redactielid: "Ellen zei altijd: de kijker moet mensenvlees ruiken". Haar ouders waren Blazers ijkpunt. Zíj moesten de show kunnen snappen en waarderen. Ze gebruikte de Vara waarvoor die was uitgevonden: volksverheffing.

Blazers diepste drijfveer was haar joodse afkomst en de oorlog. Dat had ze gemeen met Barend. Die daarover opmerkte: "We hadden niet voor niets een groot gevoel voor minderheden." Daar komen de ingetogen Blazer en het uitbundige homo-icoon Bloemendaal samen: een warm kloppend hart voor de zwakkere. Al kijkend besef je dat dát engagement uit de talkshows van nu zo goed als is verdwenen. Met Blazer sterft niet alleen een eminent en gedreven eindredacteur, maar ook een tijdperk.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden