Met een trekhaak socialistisch op vakantie

De Rode Haan, de club van socialisten met een trekhaak, neemt tegenwoordig zelfs CDA'ers mee op caravan-vakantie. Zelfs in het laatste échte rooie bolwerk gaan de scherpe kantjes er af. “Zolang ze de alcohol maar laten staan.”

Soms, heel soms, gaan ze nog met zijn tweeën op pad. Dan haakt Henk de Wilde (78) uit Schagen de caravan aan de Opel, en zoeft hij samen met Roelie (78) richting Drenthe of zo. Net als deze week. Staan ze met hun caravan op camping Fruithof in Odoorn. Overdag wandelen ze in de bossen rond, bezoeken wat familie, en 's avonds liggen ze er vroeg in.

Meestal gaat het anders, want Roelie houdt van gezelligheid en Henk heeft iemand nodig om tegenaan te praten en dat kan Roelie niet altijd opbrengen. Daarom rijden de De Wildes meestal met nog tien andere echtparen in een 'rood konvooi' het buitenland in.

Aangekomen rijdt de colonne caravans een kampeerplaats op, worden de witte blokken op wielen in een cirkel gezet en is het 's avonds zingen geblazen. De Internationale voor het slapen gaan, of een lied als 'Morgenrood'.

Echtpaar De Wilde is een van de ongeveer 150 echtparen die zijn aangesloten bij De Rode Haan, de caravanclub van oud-leden van de Arbeiders Jeugd Centrale (AJC). Roder kan het niet, geeft Henk zelf toe. Ze zijn stuk voor stuk in hart en nieren socialist en bij die overtuiging hoort ook: er wordt niet gedronken, niet gerookt, en véééél gezongen.

“We hebben dat natuurlijk met de paplepel ingegoten gekregen”, zegt Henk, die ooit vijftien jaar burgemeester van Schagen was. “Ik ben opgegroeid in de socialistische zuil. Alles wat je deed was rood. Je dacht socialistisch, je leefde socialistisch, je zong socialistisch, je danste socialistisch. Bij ons in Tjallebert, vlakbij Heerenveen, was alles rood. Je ging niet om met anderen, daartoe had je gewoon de mogelijkheid niet. Je had niets en als je radio wilde luisteren, dan ging je naar 'Ons Huis' om naar Ome Keessie te luisteren, van de Vara natuurlijk. Op mijn twaalfde was ik al lid van de AJC, en ik wist dat ik na de Rode Valken tot de Rode Wachters ging behoren. Alles was zo logisch. En op een gegeven moment gingen we ook 'rood' met vakantie, in een socialistisch Nivon-kamp. In tegenstelling tot de andere zuilen mochten bij ons ook meisjes mee, al sliepen we natuurlijk wel apart.”

Roelie werd als dochter van een middenstander liberaal opgevoed, al is ook zij rood gekleurd. “Mijn ouders hadden een soort winkel van Sinkel hier in het veengebied, dus wij wisten heel goed wat armoede was. Ik heb nooit de gelegenheid gehad om buiten de deur rond te kijken, kon niet naar een club als de AJC. Ik moest altijd werken. Maar bij ons thuis voelden we ons altijd nadrukkelijk verwant met de arbeidersbeweging en de SDAP.”

Uiteindelijk vonden Henk en Roelie elkaar in de oorlog, toen Henk bij zijn toekomstige vrouw werd ingekwartierd. Het socialisme bleef de rode draad door hun leven, maar na de pensionering van Henk en met de kinderen de deur uit, bijna nog nadrukkelijker dan voorheen.

“Een keer per jaar komen de oud-AJC'ers nog bijeen in Vierhouten, en daar ontstond vijftien jaar geleden het idee eens samen met vakantie te gaan”, zegt Roelie. “We zijn met tien stellen op pad gegaan en dat is zo goed bevallen, dat we caravanclub De Rode Haan hebben opgericht. Sindsdien komen we elk jaar in maart bijeen en inventariseren we welke bestemmingen dit jaar in de belangstelling staan. Hebben we vijf, zes gebieden op het oog, dan schrijft ieder echtpaar zich voor een reis naar keuze in.”

“We kennen geen reisleider”, zegt Henk. “Ieder gezelschap moet een voorzitter kiezen. Soms is dat wel moeilijk, want niet iedereen wil de club trekken, vaak neem ik die taak dan maar weer op me. En vervolgens worden er een penningmeester en secretaris benoemd. In het voorjaar spreken we de zaken nog 'ns door en kunnen de campings worden gereserveerd en in de zomer of het najaar is het dan tijd voor de reis.”

Zo hebben de De Wildes met de rode karavaan Spanje aangedaan, Frankrijk, Tsjechië en dit najaar is de Benelux aan de beurt.

Is het mogelijk om socialistisch vakantie te vieren? Zeker weten, zegt Roelie. “Het prettige van onze reizen is dat er zo'n gelijkgezindheid bestaat, je hebt aan een half woord genoeg. Je kent elkaars waarden en normen, weet dat je hetzelfde over de dingen denkt en dat is heel vertrouwd.”

“Niets hoeft”, zegt Henk, “maar niet alles mag. Dat weten we van elkaar. Er wordt niet gedronken, de meesten zijn geheelonthouder. Maar als iemand ín de caravan een borreltje drinkt, zal ik daar niets van zeggen. Laatst waren er een stel nieuwelingen met ons mee en ik werd door de buurman aangesproken met: 'Moet je nou 'ns zien, die vrouw zit in het openbaar te roken. Dat kan toch niet'. Nou, daar ben ik op afgestapt en heb die dame gevraagd of ze àchter de caravan verder wilde roken. Ja, dat zijn nu eenmaal onze uitgangspunten, die afspraken staan in de statuten en daar teken je voor of niet.”

Elke socialistische vakantie kent een programma, door een van de leden voorbereid, al hoeft niemand daar aan mee te doen. “Ik ken iemand die bij de Acropolis geen negen gulden wilde betalen voor 'die stapel ouwe stenen'. Ja, dan houdt het op. Gaat iemand liever naar A, als het programma het over B heeft, dan kan dat. Zolang de zaak maar niet wordt gesaboteerd.”

De afgelopen jaren is er veel veranderd bij De Rode Haan. “Ik ken niemand die op vakantie De Telegraaf zou willen kopen, maar het is nu wel toegestaan. En Trouw is ook acceptabel, hoor. En onlangs hadden we zelfs een CDA-echtpaartje mee. Wisten we niet van te voren hoor, we gaan ervan uit dat iedereen die lid wordt, onze doelstelling onderschrijft en stellen verder geen vragen. Dat paar leverde ook geen enkel probleem op, het was reuze gezellig.”

“Alleen kenden ze onze liederen niet, hè?”, zegt Roelie. “Vroeg ik: zullen we de Internationale 'ns zingen, bleef het stil.”

De Rode Haan moet zich op zijn toekomst bezinnen. De club van socialisten met een trekhaak is populair. Veel ouderen voelen er wel voor in de rode colonne mee te rijden. Niet vanwege de ideologie, maar de veiligheid en de bescherming die de groepsreis biedt. En daarbij komt: De Rode Haan met al zijn vrijwilligers is de goedkoopste caravanclub van Nederland. Bij de ANWB bijvoorbeeld moet ook voor de reisleiding en technische assistentie worden betaald.

“Vooralsnog gaan we ervan uit dat deelnemers die zich niet tegen de statuten en de socialistische sfeer keren, welkom zijn bij De Rode Haan.”

Daarmee is De Wilde er nog niet. Sommige leden zijn vorig jaar naar de VS gevlogen. Maar mag je je als heuse caravanclub per vliegtuig verplaatsen?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden