'Met een boek moet ik het voor ogen zien gebeuren'

Dit is de twaalfde en laatste aflevering van een serie waarin mensen gevraagd wordt wat zij aan 'cultuur' (boeken, muziek) meenemen op vakantie.

Grootmoeders sprookjes zaten ook dit jaar weer veilig in zijn hoofd, en daardoor bleven zij gespaard toen een orkaan over de Zuidfranse camping raasde en zijn tent en zijn spulletjes meesleurde. Hij kan er reuze om lachen. "Voor het eerst dat ik kampeerde! Mijn organizer kwijt, kleren, boeken stuk - ik begreep opeens wat 'Gone with the Wind' betekende." 'The Marx Brothers' Lost Radio Show' overleefde de ramp ternauwernood. De teksten van de Franse cabaretier Raymond Devos bleven droog, evenals 'Het verkeerde pennetje', jeugdherinneringen van Willem Wilmink.

Enthousiast barst Hakim los over Wilmink, dichter, tekstschrijver van Sesamstraat en vertaler van Jacques Brel. Prompt klinkt Herman van Veen door de kamer, 'Een vriend zien huilen kan ik niet' ('Voir un ami pleurer'). Hakim is, even, heel stil. Uit gaat de cd-speler en de acteur pakt het enige boek dat mee zou mogen op zijn ideale vakantie, als hij 'a l'improviste' in de auto stapt en wegrijdt: 'Paroles' van Jacques Prevert, de schrijver van 'Les Enfants du Paradis' en van het lied 'Les Feuilles Mortes', onsterfelijk gemaakt door Yves Montand. Prevert, Devos, de Marx Brothers, zij schreven teksten die pas echt beginnen te leven als ze worden gespeeld. Hakim, theaterman: "Een boek is voor mij niet genoeg als ik de dingen niet voor me zie gebeuren." Zijn nieuwste voorstelling 'De dromendief', deze herfst in De

keling, is dan ook nauw verwant aan de beeldende verhalen van Roald Dahl.

Eigenlijk is veel in Hakims reistas overbodig, als het om cultuur gaat: hij heeft zichzelf bij zich. Muziek is voor hem een stel handen, pannen en jerrycan, en waar andere toeristen een museum nodig hebben voor hun jaarlijkse portie beeldende kunst, schildert hij zelf, aquarellen en gouaches. Dat zijn tegelijkertijd de ansichtkaarten voor de thuisblijvers. Daardoor heeft hij van deze zomer tenminste nog een paar tastbare herinneringen aan zijn reisgenoten en aan de prachtige natuur, want op een tochtje werd zijn filmcamera uit de auto gestolen.

Bovendien wordt de bewoner van Sesamstraat overal herkend door Nederlandse kinderen: "He Hakim, wil je wat voor ons spelen?" Dat doet hij dan. Vorig jaar gaf hij zelfs een gratis (nou ja, de pet ging rond) pantomime-voorstelling op het Festival van Avignon.

Wat is vakantie ten slotte, voor de Algerijn die het reizen in het bloed zit. Twaalf jaar geleden kwam hij naar Nederland en verdiende zijn eerste geld met het portretteren van voorbijgangers. Daarvoor leefde hij in Frankrijk. "Ik voel me hier constant op vakantie. De enige plek waar ik niet op vakantie ben is Algerije."

Daar houdt de aarde op, achter de berg waar de zon wegzakt en zichzelf dooft in de rivier, "zoals mijn grootmoeder het haardvuur dooft, psssssjt." Vakantie bestond niet in zijn dorp, of het moest de reis naar Mekka zijn, of paddestoelen zoeken op de berg. Hakim Traidia, komende herfst met zijn voorstelling 'De dromendief' op de planken en in Sesamstraat als tweeling: "Ooit wil ik terug in de lente, met Nederlandse kinderen. Dan laat ik hun de wilde vruchten zien."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden