Column

Met deze verkiezingen is het multiculturalisme ten grave gedragen

null Beeld Trouw
Beeld Trouw

Met de meest analyses en commentaren na deze gemeenteraadsverkiezingen zullen we het volmondig eens kunnen zijn. Lokalo’s hebben van de nationalo’s gewonnen, CDA werd toch wel de grootste en GroenLinks won in alle bakfietssteden.

Toch zullen we de enige echte analyse na deze 21 maart nergens kunnen lezen: noem dit denkluiheid of koudwatervrees voor de ongemakkelijke waarheid. Feit is wel dat met deze verkiezingen het multiculturalisme en het immigrationisme dat aan de basis van het eerste ligt, ten grave zijn gedragen. Ooit leefde de droom van de multiculturele mens die met behoud van eigen identiteit de nieuwe maatschappij zou helpen vormgeven.

De osmose tussen de ietwat vastgeroeste autochtoon en de vers aangelande nieuwkomer met al zijn attributen moest garant staan voor een universeel nieuw exemplaar. Een nieuwe mens wars van oude bekrompen sentimenten, gedachten en reflexen, geërfd uit nationale tradities en stoffige folklore. Verscheidenheid en diversiteit zouden de plaats van de gedateerde uniformiteit en homogeniteit innemen. Assimilatie, die toch altijd de meest tolerante vorm van acceptatie van de buitenlander is geweest, werd toen bijna als een misdaad beschouwd. Het CDA liet in die tijd kamelen door Den Haag lopen ter gelegenheid van het gloednieuwe kiesrecht voor buitenlanders (1985), de PvdA ging campagne voeren in moskeeën en drukte verkiezingsaffiches in het Turks. GroenLinks haalde de fundamentalist Tariq Ramadan naar Rotterdam. Maar op 21 maart 2018 is een streep door de fata morgana van het multiculturele Utopia getrokken. Nadat ze zich gedurende drie decennia hebben warmgehouden onder de vleugels van naïeve multiculturalisten, zijn migranten die vreemde nesten definitief ontvlucht om hun eigen bunkers te stichten. Die dragen namen als Denk, Nida of Bij1 en zijn volgens criteria als etniciteit en geloof opgebouwd. Bij die clubs is ‘diversiteit’ de facto een vloek want men is vooral op zoek naar de homogene uniformiteit van de eigen groep. In Amsterdam stemde woensdag 75 procent van de opgekomen Nederturken op Denk.

De ex-multicultipartijen als GroenLinks en PvdA zagen de door hen opgeleide troetelmigranten met de noorderzon vertrekken en zitten nu met een electoraat dat zo bleek is als een pakje melk. Het failliet van het multiculturalisme is nu voor iedereen zichtbaar en zo erg is dat ook weer niet. Natuurlijk zullen beroeps­charlatans ons willen doen geloven dat deze fase van opsluiting in de eigen groep een verzuilde uiting is van emancipatie. Maar wat is er emancipatorisch aan een bende manipulators als de mollen van Denk die het bruggenhoofd van Erdogan in Nederland vormen? Die methodes van verraad en verklikken uit duistere tijden weer actueel maken voor Nederturken die niet in de Turkse pas lopen of de Armeense ‘kwestie’ genocide durven te noemen? Die het islamo-nationalisme van de AK-partij in Nederland propageren? Een dergelijke analyse van deze 21 maart zullen we voorlopig nergens lezen.

Drie keer per week schopt Sylvain Ephimenco in Trouw heilige huisjes omver. Hier vindt u zijn columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden