Met Amir Peretz krijgt de Arbeiderspartij een bezield leider

De leiders van de kibboetsbeweging waren zondag bijeen in de kwekerij van de kibboets om de kandidaat voor het partijleiderschap aan te horen. Amir Peretz maakte zijn entree zonder lijfwachten - een ongekend verschijnsel sinds de moord op Rabin. Stuk voor stuk kregen de aanwezigen een ferme omarming. ,,Mijn aanhang heb ik geleerd hoe je elkaar moet omarmen“, grinnikte Peretz. Het was een kleine sneer naar zijn rivaal Sjimon Peres, die er iets minder goed in is, maar misschien ook een verwijzing naar zijn eigen achtergrond.

Hij werd 53 jaar geleden geboren in Marokko. Hij was vier toen zijn ouders besloten naar Israël te vertrekken. Het gezin kwam, net als vele immigranten uit de Arabische landen, terecht in een dorpje, Sderot, in het zuiden. Ontwikkelingsstadjes noemden de zionistische leiders het, een eufemisme voor onderontwikkelde gehuchten.

Tijdens zijn diensttijd bij het Suezkanaal raakte Amir Peretz gewond. De doktoren voorspelden dat hij niet meer zou kunnen lopen. Nog altijd in een rolstoel, begon hij een kwekerij, zijn specialiteiten waren knoflook en rozen. Tot hij zich in 1983 kandidaat stelde voor het burgemeesterschap van Sderot. Hij wist er een revolutie te ontketenen. De nadruk legde hij op het onderwijs. Een kopstuk van de Arbeiderspartij, Loeba Eliav, kwam indertijd helpen lesgeven. Telefoons waren er nog nauwelijks, zo vertelde Eliav op de bijeenkomst in de kibboets. Peretz regelde dat hij bij een vriend kon bellen. Tot die vriend kwaad naar Peretz kwam. Zijn rekening was idioot hoog opgelopen. Eliav, zo bleek, had vanuit Sderot geheim overleg met Palestijnen in Europa gevoerd. ,,Zelfs de geheime dienst heeft nooit kunnen ontdekken dat vanuit Sderot met de Palestijnen is onderhandeld“, lacht Peretz.

Hij is een politieke duif, voorstander van een Palestijnse staat. Voor Peretz bestaat er een duidelijk verband tussen de noodzaak tot vrede en het aanpakken van de sociaal-economische vraagstukken. In 1988 werd hij in de Knesset gekozen, maar bekendheid kreeg hij als vakbondsleider, als vechtersbaas die er niet voor terugdeinsde het land met stakingen plat te leggen. Het gros van de bevolking nam hem dat niet in dank af. Temeer daar hij het vaak begeleidde met dogmatische toesparaken. De kunst van het tv-debat met zijn korte soundbites is hij nog altijd niet machtig. Hij houdt ervan zijn standpunten omslachtig en vol strijdlust uit te leggen. Zijn aanhangers noemen hem dan ook een bezield leider. Het is iets wat de Arbeiderspartij lang niet heeft gehad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden