Met aardige Ennis valt niet te sollen

In Groot-Brittannië wordt reikhalzend uitgekeken naar de comeback vandaag van Jessica Ennis. De olympisch kampioene zevenkamp en publiekslieveling kampt met een innerlijk conflict tussen haar sportieve ambities en goed moederschap.

"Laat je niet sollen door die grote meiden", luidde het tekstbericht van haar moeder in de zomer van 2012 voor het eerste onderdeel van de olympische zevenkamp in Londen - die ongelijk ogende strijd tussen de 1.65 meter kleine Jessica Ennis en haar reuzen van concurrentes.

Dat klonk vertrouwd; volgens Ennis' autobiografie 'Unbelievable' vormt die boodschap het vaste ritueel voor haar wedstrijden. Die vertrouwdheid had ze nodig in een bizarre ambiance: 80.000 Britten waren speciaal voor haar naar het Olympisch Stadion gekomen. Een uitverkocht huis in de vroege ochtenduren is voor de meerkamp een zeldzaamheid.

Het was de ouverture voor wat zou uitmonden in de zegerijkste drie kwartier in de Britse atletiekgeschiedenis. Ennis was de eerste, verspringer Greg Rutherford en Mo Farah op de 10 kilometer volgden op wat werd omgedoopt tot Super Saturday.

Het Britse publiek had in 2012 op voorhand in Ennis hét idool met hoog knuffelgehalte gevonden. In de aanloop naar het olympische sportfeest stond overal de beeltenis van de fotogenieke en blijmoedige Ennis meer dan levensgroot afgebeeld, op billboards en bussen. Toen de Canadese zevenkampster Jessica Zelinka in Londen arriveerde, twitterde ze: "Ik voel me als in een Jessica Ennis themapark".

Vandaag is Ennis terug voor een 'straatrace' over 100 meter horden in het centrum van Manchester. Sinds haar olympische triomftocht is ze voor de meerkamp niet meer in de arena verschenen. Ze kampte met problemen aan achillespees en enkel en baarde vorig jaar juli haar zoon Reggie. Toch wil ze volgend jaar in Rio de Janeiro haar olympische titel verdedigen.

Ennis is een vat vol tegenstrijdigheden. Haar meedogenloosheid en wilskracht op de atletiekbaan staan haaks op de aardige, goedlachse vrouw die op de affiches tijdens de Spelen stond. Haar smalle schouders droegen de mentale last van een natiewijde verwachting. Haar kleine postuur was de vermomming van een explosieve reuzendoder. Het respect dat ze afdwong, kreeg een keerzijde op YouTube, waar bij voorkeur in slowmotion op haar billen wordt ingezoomd.

In haar kort na de Spelen verschenen biografie beschrijft ze hoe haar postuur bepalend was voor haar fysieke en mentale ontwikkeling. Op de lagere school werd ze als mager kind uit een beschermend gezin gepest door twee grote meiden. Die herinnering geeft haar de kracht om in de zevenkamp haar grotere en sterkere concurrentes te weerstaan. Al komt daar nog iets anders bij: een volgens kenners onovertroffen natuurlijk talent.

"Het is een contradictie", zei ze na de Spelen in The Guardian. "Ik denk dat het een van de eerste dingen is die je zou zeggen als je me ontmoet, dat ik leuk en goedlachs ben. Maar ik ben heel anders als het gaat om sport. Het is iets dat in me zit, onzichtbaar voor de buitenkant. Je moet er helemaal in opgaan en gemotiveerd voor zijn, anders win je niet. Dat is iets dat niet veel mensen zien. Behalve misschien mijn familie."

Zoals haar moeder, die lange tijd dacht dat haar dochter egoïstisch was: alles moest wijken voor haar strikte trainingsregime. "Ze heeft gelijk", zei Ennis een jaar voor haar eigen moederschap. "Ik moet wel een behoorlijk egoïstisch persoon zijn, ik moet altijd kijken naar wat het beste voor mij is om te bereiken wat ik heb bereikt."

Dat is veranderd, zo zei ze recent in Britse media: "Voordat ik Reggie had, ging het allemaal om ik, ik, ik. Nu komt Reggie voor al het andere, al ben ik nog steeds eerzuchtig. Maar ik heb het zo druk met hem, dat ik geen tijd meer heb om me zoals vroeger druk te maken over dingen in de training waar ik tegenop zie."

Tegenstrijdigheid is aan de vooravond van haar comeback weer een actueel thema, nu ze zegt onveranderd grote ambities te koesteren en daarbij haar zoon wil opvoeden. Die combinatie van 'twee fulltime banen' noemde ze bij herhaling 'mijn moeilijkste uitdaging ooit'.

Ennis voelt het innerlijke conflict tussen de wil om te winnen en de wens tot relativeren. "Als ik een wedstrijd niet win, is dat niet het einde van de wereld meer. Maar dan ben ik op de een of andere manier wel in conflict met mezelf, want ik ben nog heel strijdbaar. Ik wil nog steeds echt winnen, verder gooien en hoger springen. Mijn moederschap zal me hopelijk helpen de komende jaren een balans te vinden."

Voorbeelden van vrouwen die op topniveau terugkomen na zwangerschap zijn talrijk. Ennis put inspiratie uit de succesvolle comebacks van haar landgenotes Paula Radcliffe, 'super mum' Jo Pavey en olympisch bobsleester Shelley Rudman, bij wie ze advies heeft ingewonnen.

Een van de adviezen die ze te baat nam, was niets overhaasten. "Je lichaam is erg veranderd en heeft veel trauma te verwerken gekregen. Ik heb gelezen hoe snel Paula Radcliffe terugkwam, maar ik wilde mezelf de tijd gunnen te wennen en van mijn kind te genieten. Ik wil niet te veel druk op mezelf leggen. Niet terugkomen en opnieuw achillesproblemen oplopen."

's Ochtends traint Ennis, vaak met haar zoontje langs de baan. De tweede sessie volgt pas als Reggie 's avonds slaapt: thuis, waar ze een krachthonk heeft laten bouwen. Of hardlopend met haar labrador.

Dit jaar staat in het teken van de weg naar Rio. Met haar enkel als zwakke plek wil ze aftasten hoe over drie weken haar eerste meerkamp met concurrentie van onder anderen Nadine Broersen en Dafne Schippers in Götzis verloopt. Daarna zijn ook de wereldkampioenschappen in Peking ondergeschikt aan de Spelen van Rio.

In Rio is Ennis 30. Het jaar daarop hoopte ze tijdens de WK in Londen op de 100 meter horden afscheid te kunnen nemen van de atletiek. Van het publiek dat haar in 2012 die zware mentale druk oplegde, én op handen naar olympisch goud droeg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden