Mest voor gras

Van de steiger kijken we naar rotganzen en pijlstaarteenden op het Schiermonnikoger wad. Pijlstaarten overwinteren in Nederland minder massaal dan veel andere eendensoorten. Ik vind het een van de sierlijkste eenden, met die lange pijlstaart en een witte punt die langs de donkere hals richting kruin wijst. De rotganzen snabbelen kweldergras naar binnen. Ze hebben het wel vaker zo zout gegeten. Rotganzen hebben een klier in hun neus die zout afvoert. Ze hebben daardoor continu een snotneus. Nu heb ik die ook van de zilte zeewind. Ik klapper met mijn armen als een bergeend met zijn vleugels. Al is het ruim boven nul, warm is de harde zuidwester bepaald niet. Inge en ik lopen naar de dijk en slaan daar rechtsaf, richting Kobbeduinen. We volgen de winderige zijde met zeezicht. Als de vloed opkomt, verzamelen zich scholeksters op het laatste richeltje droge, onbegroeide wad. Groepjes bonte strandlopers vliegen de dijk over op zoek naar een plekje om te overvloeden. Geen idee waar ze dat doen. In de weilanden? De weilanden van Schier horen tot de zwaarst bemeste ter wereld. Er groeit niets dan Engels raaigras. Eerst verdwenen de snippen en kemphanen, en nu hoor je in de lente al vrijwel geen grutto meer. Maar het is winter en dan zijn er brandganzen. Brandganzen zijn gek op de snelle, licht verteerbare hap van het ’s winters doorgroeiende gras. Ze krijgen er niet veel spierkracht van, wel een vette pens. Graasden ze vroeger met de rotganzen in de kwelder, al jaren kiezen ze voor de wei. Het zijn de koeien onder de ganzen, nog zwart-wit ook. Elke minuut valt er uit elke ganzenbips een keutel, dus ze betalen met mest voor het gegeten gras.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden