Merkel trakteert op taalcursussen

Bondskanselier Angela Merkel presenteerde gisteren een ’nationaal integratieplan’ – zonder de belangrijkste Turkse belangenorganistaties.

Een jaar lang hebben regering en maatschappelijke organisaties aan plannen gewerkt om de integratie te verbeteren. Op de topconferentie in de bondskanselarij presenteerden ze gisteren een catalogus met vierhonderd initiatieven. Drie Turkse organisaties die aan de plannen hadden meegewerkt, weigerden echter aan de presentatie ervan deel te nemen.

De boycot van de topconferentie door de drie wierp een schaduw over het integratiebeleid van bondskanselier Angela Merkel. Hun kritiek geldt echter niet het ’nationale integratieplan’, maar een wet die vorige maand door het parlement is aangenomen. Die wet stelt voorwaarden aan de immigratie van huwelijkspartners uit het buitenland. Die moeten voortaan minstens achttien jaar oud zijn, en enige kennis van het Duits bezitten. Wat de Turkse organisaties vooral stoort, is dat die wet niet geldt voor echtgenoten uit EU-landen, Amerika, Canada en een aantal Latijns-Amerikaanse en Aziatische landen.

Die kritiek lijkt niet geheel onterecht. Rechtspecialisten en politici van de Groenen en de SPD wijzen op grondwettelijke problemen. De wet is volgens hen niet in overeenstemming met het gelijkheidsbeginsel.

Maar ook wie begrip heeft voor de kritiek van de Turkse organisaties, twijfelt of de boycot van de ’integratietop’ wel het juiste middel is om een verandering van de wet te eisen. Bondskanselier Merkel uitte zich gisteren na afloop van de integratietop in duidelijke taal: „De regering een ultimatum stellen geeft geen pas.”

De topconferentie onder leiding van de bondskanselier markeert een belangrijke wending in het regeringsbeleid. Tot nu toe werd de integratie overgelaten aan maatschappelijke organisaties. Op de integratietop beloofde de regering zich voortaan actief voor de integratie in te zetten. Een dag vóór de top trok ze 750 miljoen euro uit ter ondersteuning van 150 projecten.

Dat geld gaat naar zaken als de verbetering van de verplichte taalcursussen voor immigranten, de aanstelling van studiebegeleiders voor buitenlandse kinderen, studiebeurzen voor kinderen van ouders zonder verblijfsvergunning, de verbetering van de kansen van jongeren uit immigrantengezinnen op de arbeidsmarkt, enzovoort. Juist omdat het om zulke praktische initiatieven gaat, is het wegblijven van de Turkse organisaties extra pijnlijk.

Een van de gevolgen van de boycot is namelijk dat Merkels christen-democratische partijgenoten de gelegenheid aangrijpen om hun scepsis over de integratie te uiten. Volgens hen bewijzen de Turkse boycotters dat ze eigenlijk helemaal niet willen integreren. „Als zelfs al het leren van drie- à vierhonderd woorden Duits te veel gevraagd is, dan weet ik niet hoe het verder moet”, liet een CDU-politicus weten.

Kritiek op de boycot komt ook uit Turkse hoek. De feministische advocate Seyran Ates ziet in de houding van de Turkse woordvoerders een uiting van ’kinderachtige koppigheid’. Woordvoerders van Turkse jongeren noemen de Turkse organisaties ’conservatief’ en ’patriarchaal’. Bovendien verdenken sommigen de betreffende organisaties ervan instructies uit Turkije te ontvangen. Met het oog op de komende verkiezingen aldaar zou een krachtig nationaal geluid in Duitsland goed van pas komen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden