Review

Mercury Rev wikkelt fans met zingende zaag in dromendeken

AMSTERDAM - De priemende blik die uit Jonathan Donahue's helblauwe ogen schiet, doorboort je zo indringend dat het lijkt of hij zich binnen een seconde in de donkere krochten van je psyche weet te nestelen.

Alsof de Mercury Rev-frontman een ingebouwde radar heeft om bij anderen die plekken te vinden waar hij zelf ook zo graag vertoeft: die plekken in je hoofd waar realiteit, droom en fantasie samensmelten tot een eigen werkelijkheid, soms mythisch en verblindend mooi, vaker duister en beangstigend maar altijd verwarrend en ongrijpbaar.

Op het vorig jaar verschenen 'All is Dream', een van de mooiste popalbums van dat jaar, liet zanger Donahue ons weten dat droom en werkelijkheid voor hem hetzelfde zijn. Hij koestert zijn onderbewuste: als hij ontwaakt na een droom, pakt hij onmiddellijk pen en papier om de beelden die hem in zijn slaap gekweld hebben vast te leggen. Die beelden vormden de basis van de tien liedjes die op 'All is Dream' staan. Hercules, een strand in Griekenland, een serpent met ogen zo blauw als planeten, spinnen en vliegen, farao's, sirenes. Zijn teksten zijn niet te doorgronden, maar blijven intrigeren en fascineren. 'And when I'm alone and scared / I think of little rhymes. They would make no sense to you / but I make them all the time'.

Wie weet waar zijn gedachtes zaterdagavond op het podium van Paradiso waren, terwijl hij zijn band dirigeerde naar een schitterend optreden doorspekt met hemelsmooie, orkestrale popliedjes en hij de uitverkochte poptempel in vervoering bracht met zijn droombeelden en hoge, breekbare stem. Zeker, hij was lijfelijk aanwezig, en aan zijn blauwe ogen te zien, leek hij zich ook bewust van waar en wie hij was. Toch leek datzelfde paar ogen te verraden dat hij ieder moment weer kon wegglippen in een van zijn fantastische dromen. Of dat hij de twee uur in Paradiso in zijn geheel als droom ervoer, en dat hij meteen naar pen en papier zou grijpen, om weer een reis in zijn onderbewuste in woorden te vangen zodra de roadie zijn gitaar van de versterker loskoppelde.

Even werden we ruw wakker geschud, toen Donahue en de anderen zich verloren in een psychedelische gitaarjam. Hier werd gerefereerd aan het vorige leven van Mercury Rev, toen Donahue nog slechts de gitarist was en de opvallende verschijning David Barker zich om zang en tekst bekommerde. Het experiment dat de hoogmis was op de eerste drie Mercury Rev-platen, was ontsprongen aan het grote drugsgebruik van de muzikanten. Het was ook de oorzaak van de bijna-dood van de band. Pas toen de andere bandleden het ook aandurfden in de rijke wereld van Donahue's onderbewustzijn af te dalen, hervond Mercury Rev zichzelf. Voor drugs, gitaarnoise en feedback is in deze wereld geen plaats: die uitgesponnen jam schudde ons dan ook ruw wakker en smakte ons onbehouwen neer tussen de sigarettenpeuken, plastic bierbekers en zwetende toeschouwers van Paradiso.

Het duurde niet lang voordat Donahue ons weer wikkelde in zijn dromendeken. Ditmaal niet met zijn stem en teksten, maar met een zingende zaag. Dat vatte eigenlijk heel mooi samen hoe het is om een Mercury Rev-concert te ervaren. In de wereld van deze mannen uit de groene heuvels van de Catskills dient Lorelei zich aan in de vorm van een stuk gereedschap. Toen was het over. Buiten op het Leidseplein stonden ME-busjes om het uitgaanspubliek in de gaten te houden. Bij de tramhalte stond een groepje controleurs. Twee Franse toeristen waren verdwaald. De betovering was verbroken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden