Menton

Ik plant mijn stoeltje in het zand en wiebel het zo dat ik een beetje achterover zit en toch niet omval. Ik veranker mezelf stevig in het losse zand.

Met gesloten ogen koester ik me in de nog heerlijk warme herfstzon. Eind september is het, maar toch is het nog 27C.

Ik hoor het rustgevende ruisen van de zee, een soort symbool van oneindigheid. Wat er ook gebeurt, die zee zal er altijd zijn en altijd zo klinken.

Met mijn tenen begin ik automatisch kuiltjes te graven in het zand. Vreemd eigenlijk, dat gebeurt nou altijd zodra mijn voeten zand voelen.

Menton, heerlijke, oude franse badplaats in het zuiden met zijn oudroze en okergele huizen, waarvan de gebladderde deuren juist mooi zijn omdát ze gebladderd zijn en bakken met geraniums of met bougainville begroeide muren.

Smalle straatjes lopen schuin omhoog en de sfeer herinnert aan toen het allemaal nog leuk was in de wereld. Althans we wisten toen niet beter.

Zonder het mondaine van Nice geeft deze stad je het gevoel van een warme deken in kille tijden.’s Avonds speelt er op het verlichte pleintje in de oude bovenstad een orkestje. De plaatselijke bevolking komt daar dan samen met meegebrachte klapstoeltjes of zit op de treden van de omliggende huizen. Als je geluk hebt kies je je plekje zo, dat je via de op het plein uitkomende smalle straatjes een doorkijkje hebt naar de zee beneden.

Achter mij hoor ik in de verte het gerinkel van bestek en serviesgoed.

De franse lunch is aanstaande. Ook ík zal me zo naar het restaurant van een van de hotels op de boulevard begeven en me als een tevreden spinnende poes in één van de rieten stoeltjes in het zonnetje nestelen.

De tafels zijn gedekt met keurig gestreken linnen kleedjes en naast de borden wachten als vanzelfsprekend elegante wijnglazen op een pootje tot ze, even vanzelfsprekend, gevuld worden.

Niks plastic kleedjes en grove, dikke glazen. Hier wordt met recht de maaltijd genóten!

Na toch weer nauwkeurig de al bekende kaart gespeld te hebben, zal ik zoals gewoonlijk voor de salade Niçoise kiezen met een koel glas Chablis.

Philippe zal me “le De Telegraaf” aanreiken, de enige krant Nederlandse krant die hier altijd te krijgen is. Nou moet ik zeggen dat “De Volkskrant” ook niet echt lekker bekt in het Frans.

“Buurvrouw, buurvrouw wil je mijn bal aangeven. Hij is over de schutting gevlogen”

Mijn buurjongetje stort me terug in de realiteit.

O.k., ik wist natuurlijk wel dat ik gewoon op het zand in mijn achtertuintje zat.

De tegels zijn weggehaald; morgen komt er een nieuwe lading zand op en de dag erna komen ze herbestraten.

Dat geruis was gewoon de snelweg in de verte en het gerinkel van glaswerk kwam omdat mijn buurvrouw de vaatwasser aan het leegruimen was.

Maar het hád zo kunnen zijn‿

Alleen daar is dit jaar geen geld voor; dat zit in het ophogen van mijn Rotterdamse achtertuintje.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden