Mensenwerk

De zomer is lang en heet geweest. Gezucht en gekreund hebben we, net als onze dijken. Die van Wilnis was een hittedode, die ze bij het 'kennisinstituut GeoDelft' hadden zien aankomen -al hadden ze er de plek niet bij vermeld. 'Netwerk' zag in die algemene waarschuwing voor verzwakkende veendijken een mooie stok om een paar honden mee te slaan, maar de watermanagers konden niet veel meer zeggen dan dat er aan de buitenkant nou eenmaal niets te zien was geweest.

En hoe vaak, hoe verspreid en hoe diep moet je in zulke dijken porren om 'Netwerk' de gevraagde garantie te kunnen geven dat de mensen achter de veendijken het droog zullen houden? Nee, ons moeizame verweer tegen de natuur is geen onderwerp voor gemakzuchtige journalistiek. De zomer kan nog een staart hebben als de regens dadelijk inzetten: ik hoop maar dat 'Netwerk' op iedere boezemkade en langs elke plas en ringvaart een camera klaar heeft staan. Want de tijd van de zomer glijdt voorbij en daarmee verdwijnen ook een paar aardige programma's. In een ervan -'Maandag Prinsjesdag'- betoogde Anil Ramdas, oud-correspondent in India en nieuwe directeur van De Balie, dat wij in het Westen in een auditieve cultuur leven, in tegenstelling tot de visuele cultuur van de Indiërs. De opmars van de tv is geloof ik met die stelling niet in tegenspraak, want we zitten al te vaak tegen pratende of zingende hoofden aan te kijken.

Ook de andere gast in het programma, de hoogleraar in de Middelnederlandse cultuur Herman Pleij, onderstreepte ons talige volkskarakter. Hij toonde ons als een ware zomergast een prachtig tv-fragment uit 1967 waarin Pierre Jansen ons iets uitlegt over het trompe-l'oeil-effect op de muurschilderingen van Pompeii. We zien iets van die schilderingen, maar we horen vooral die stem en die voordracht: ,,Alsof je dwars door de muren heen een visioen ziet. Alsof je daar, plotseling, terugkijkt in het zonlicht, naar de bomen, naar de gebouwen, naar de ruimte, naar de wereld. Ja, dat is betoverend mensenwerk.'' Betoverend mensenwerk -misschien moeten we zo ook eens naar die duizenden kilometers veendijk kijken.

Joost Prinsen heeft de afgelopen weken met zijn 'Maandag Prinsjesdag' een mooi NPS-luisterprogramma gepresenteerd. Het was prettig onthaast toeven in het grand café van Prinsen. Een charismatische gastheer, een Frans chanson, een recht-toe-rechtaan-quizje; alles kalm en auditief.

Talig was ook de aflevering in de nieuwe serie van 'Villa Felderhof'. We krijgen natuurlijk doorlopend beelden voorgeschoteld van het smaakvolle interieur, de royale tuin, het vergezicht op zee, maar het gaat om de vertelsels van de meestal sterk contrasterende gasten, die het bad in de Zuid-Franse luxe met hun spraakzaamheid belonen. De milieu- en taalverschillen tussen marathonschaatser Erik Hulzebosch en schrijver Ronald Giphart konden nauwelijks groter zijn, maar botsingen tussen stad en platteland leveren kennelijk nog steeds leuke televisie op. Antwoord van Hulzebosch op de vraag wat hij anders zou doen als hij zijn leven mocht overdoen: ,,Ik zou de sprint van de Elfstedentocht iets later inzetten.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden