'Mensen die anders zijn fascineren me'

HILVERSUM - Brusselaar Alain Berliner maakte met 'Ma vie en rose' een kleurrijk sprookje over anders-zijn in suburbia. Inmiddels reisde hij met zijn debuutfilm langs festivals over de hele wereld en nam hij her en der prijzen in ontvangst. Onlangs was Berliner een dagje op bezoek bij de Nederlandse distributeur in Hilversum.

MARK DUURSMA

Toepasselijk is het zeker, maar mooi is anders. Sinds kort wordt de Nederlandse tak van distributeur PolyGram Filmed Entertainment geleid vanuit Brussel, en prompt wordt een Waalse film in Nederland vertoond met Vlaamse ondertitels. Zo leren we bij 'Ma vie en rose' dat Vlamingen bij jurk spreken van een 'kleed' en bij menstruatie van 'de regels'. Ironisch genoeg zijn de ondertitels de enige indicatie dat we hier te maken hebben met een Belgische film, want 'Ma vie en rose' heeft zich vermomd als een Franse produktie. Noodgedwongen, zo blijkt, en tegen de zin van de regisseur. Berliner: “De film is grotendeels gefinancierd met Frans geld, dus moesten we daar draaien en werken met Franse acteurs. Maar verder zijn alle betrokkenen Belgisch. De nationaliteit van een film wordt voor mij bepaald door de artistieke crew, niet door het geld.”

In de film 'Ma vie en rose' confronteert de zevenjarige Ludovic zijn ouders met zijn overtuiging eigenlijk een meisje te zijn. De film toont een momentopname, namelijk de reacties van de omgeving en de acceptatie van de ouders. Berliner voelde zich meteen aangetrokken door het idee van co-scenarist Chris Van Der Stappen. “Mensen die anders zijn fascineren me, ik heb een korte film gemaakt over een man die verliefd was op een bloem in zijn tuin. Het is een uitdaging om het publiek over het verschil heen te tillen, om ze van deze mensen te laten houden. Bovendien bood het de mogelijkheid om te praten over iets wat we niet weten: wanneer ontwikkelt iemand zijn seksuele identiteit? Meestal wordt dat in de tienerjaren geplaatst, maar het gebeurt natuurlijk al eerder. Waarom zien we daar nooit iets over?”

Berliner wilde meer laten zien dan Ludovic alleen, ook de positie van de ouders was belangrijk. “Aanvankelijk waren de ouders veel cynischer, maar dat werd karikaturaal. Ik wilde ze menselijk laten zijn. Dus kregen ze meer ruimte, zodat we hun ontwikkeling richting acceptatie konden laten zien.” Helemaal compleet is die acceptatie aan het slot van de film niet. Tot Berliners verbazing ervaren de meeste kijkers dat slot, waarin Ludovics ouders hun kind in de armen sluiten, als ronduit positief. “Voor mij is dat slot nogal wanhopig, want in feite is er niets veranderd. De ouders proberen hun kind te begrijpen, maar het is nog helemaal niet zeker of dat ook lukt. De film heeft een open einde, omdat je op die leeftijd onmogelijk kunt zeggen welke kant het opgaat. Het publiek verwacht een duidelijk einde, maar dat kan niet omdat we daarvoor Ludovic als volwassene hadden moeten laten zien. En dan was het een heel andere film geworden.”

Hoewel het onderwerp serieus wordt bejegend, sluiten de lichte toon en het vrolijke uiterlijk van de film eerder aan bij een musical dan een psychologisch drama. 'Ma vie en rose' is een combinatie van genres, met de aankleding van een poppenhuis. De lokatie lijkt wel nagebouwd in een studio, zo fel zijn de kleuren en het licht. Berliner, lachend: “Zulke wijken bestaan echt! Je kunt gaan kijken, veertig kilometer ten zuiden van Parijs. Ik zweer het, ik heb alleen de garagedeuren geschilderd en wat bloemen in de grond gezet, geen geintjes in het laboratorium. Het licht is gewoon zonlicht, we hebben er niets extra's mee gedaan. We waren zelf ook verrast toen we eerste tests zagen.”

Vervreemdend werkt ook de combinatie van comedy en drama. Berliner: “Het is een instinctieve mix van die twee genres. Ik houd erg van comedy-acteurs, ze zijn snel en ze zijn in staat om binnen één scène het ritme te veranderen. De film 'Toto le héros' was inderdaad een inspiratiebron, maar ook 'Edward Scissorhands' van Tim Burton. Magisch-realisme heeft een lange traditie in België: André Delvaux deed het al, ik houd erg van Magritte en magie die de realiteit binnentreedt. Het is niet iets dat wij filmmakers hebben uitgevonden.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden