Mensen blijven maar vragen naar onze kinderloosheid

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Beste Beatrijs,
Na een heftige periode, inclusief een mislukt ivf-traject, weten mijn man en ik sinds een paar maanden dat we definitief kinderloos blijven. Zoiets intiems hangen we liever niet aan de grote klok. Toch vinden mensen die we verder amper kennen, die we bijvoorbeeld ontmoeten op verjaardagen of zakelijke gelegenheden, het nodig ons plompverloren te vragen waarom wij geen kinderen hebben.

Uiteraard bedoelen ze het niet kwaad. Maar het doet pijn, steeds die confrontatie. En eerlijk gezegd vind ik het ook gewoon brutaal. Ik worstel met een gepast antwoord op deze zeer ongepaste vraag. Als ik zeg dat het privé is en het er niet over wil hebben, dan zég ik in feite dat het een gevoelig onderwerp is, en dat is al meer dan ik kwijt wil. Ik zou natuurlijk kunnen liegen dat onze kinderloosheid een bewuste keuze is, maar dan voelt het als verraad, alsof ik ons verloren kindje ontken en verloochen. Dat doet pijn, zeker nu het verdriet nog zo rauw is.

Is er een goede manier om deze vragenstellers beleefd doch resoluut de mond te snoeren, zonder dat ik hun meer vertel dan ik zou willen?

Ongewenst kinderloos

Beatrijs Ritsema

Beste Ongewenst kinderloos,
De 'waarom (heb je geen kinderen)?'-vraag is inderdaad zeer ongepast. Die zouden mensen nooit mogen stellen en al helemaal niet in een koetjes en kalfjes-gesprek met onbekenden. Begrijpelijk dat u door zo'n ongevoelige conversatiestijl de gordijnen in gejaagd wordt.

Waarom-vragen zijn lastig te ontduiken en lastig te pareren. Vragen als 'Waarom heb je je bekeerd (tot een of andere godsdienst)? / heb je een tatoeage genomen?/ ben je met hem (haar) getrouwd? / verf je je haar (niet)?' dwingen ondervraagden zich te verantwoorden. Een kruisverhoor wordt als agressief ervaren. Bedenk dat als u deze specifieke vraag voor uw kiezen krijgt, het eigenlijk al te laat is. Het kan niet anders of aan de indringende waarom-vraag ging een neutrale vraag vooraf, namelijk "Heb je kinderen?" Dit geldt als een sociaal acceptabele vraag naar demografische kenmerken die onbekenden over de hele wereld aan elkaar stellen om een praatje te maken. Hij ligt in dezelfde sfeer als 'Heb je een partner? Woon je hier in de buurt? Wat voor werk doe je? Waar ben je opgegroeid?' De vraag 'Heb je kinderen?' gaat niet te ver. Dit onderwerp kunnen onbekenden met elkaar aansnijden. Alleen ongevoelige horken brengen na een ontkennend antwoord de gevreesde 'waarom niet?'-vraag in stelling.

Voor u is de neutrale vraag 'Heb je kinderen?' op dit moment erg beladen. In de loop der jaren zal dit minder erg worden, maar nu en in de nabije toekomst is dit een pijnlijk onderwerp dat u begrijpelijkerwijs niet wil doornemen met de eerste de beste botte onbekende op een receptie.

De manier om dit te vermijden is om zodra de vraag 'Heb je kinderen?' op u af komt, zelf de rol van ondervrager aan te nemen. U antwoordt: "Nee, maar hoeveel heb jij er?" Mensen die vragen naar andermans kinderen hebben ze altijd zelf en door te vragen naar het aantal, snijdt u hen de pas af en komen ze nooit meer toe aan de vraag 'waarom-heb-jij-ze-niet?' In plaats daarvan branden ze los over die van henzelf en kunt u op zoek naar een andere gesprekspartner

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden