Mensen blijven maar naar ons staren

null Beeld thinkstock
Beeld thinkstock

Beste Beatrijs,
Net als veel heterostellen lopen mijn vriend en ik vaak hand in hand op straat. Wij vinden het belangrijk om in het openbaar voor onze liefde te kunnen uitkomen. Niemand die ons daar verder op afrekent. We hebben geen last van anti-homo-uitingen. Toch is er een onvermijdelijke, maar daardoor niet minder irritante, bijkomstigheid: gestaar. Véél gestaar.

We begrijpen wel dat mensen het feit dat twee jonge jongens hand in hand op straat lopen even in zich opnemen en het misschien 'schattig' of 'bijzonder' vinden. Maar soms gaat het ons te ver. Neem het volgende tafereel:

- Twee jongens in semi-intieme positie (handen verstrengeld, tegen elkaar aan leunen) op een zitplaats (trein/bankje in het park/restaurant)

- Persoon op een nabijgelegen zitplaats, die vertederd/ gebiologeerd/ verbaasd (en vaak eindeloos lang) naar de twee jongens kijkt.

- De jongens hebben door dat de persoon hen bestudeert, maar telkens als één van hen zijn hoofd in zijn/haar richting draait, wendt diegene de blik af, om na verloop van tijd eerst voorzichtig, dan weer pontificaal, de staarsessie te hervatten.

Op straat kunnen we gewoon doorlopen. Maar als we ergens zitten, is het bijzonder ergerlijk als je zorgvuldig gescreend wordt door iemand die kijkt alsof hij Mick Jagger de salsa ziet dansen met een golden retriever. Negeren helpt niet. We hebben een standaard strenge/semi-originele slagzin nodig om zulke types erop te wijzen dat we geen toeristische attractie zijn. Heeft u suggesties?

Kijk voor je!

Beste Kijk voor je,
Staren is een etiquettaire overtreding van de bovenste plank. Hoe vervelend het ook is om hier het slachtoffer van te zijn, u kunt het maar beter negeren. Onbekenden op hun nummer zetten door hen verbaal tot de orde te roepen leidt ofwel tot glasharde ontkenning of alsnog tot agressie. In ieder geval niet tot schuldbewuste excuses. Bovendien helpt een vermaning niet, want een dag later komt u weer nieuwe onbekenden tegen die hetzelfde gedrag vertonen en kunt u weer opnieuw beginnen.

Gehandicapten, mensen met gehandicapte kinderen of extreem dikke personen hebben evenveel last van ongegeneerd staren als u. Allemaal heel spijtig hoe de ouders van de starende medemens hebben gefaald in de opvoeding, maar het is onbegonnen werk om de rest van de wereld elementaire beleefdheid bij te brengen. Hoe minder aandacht u eraan besteedt, hoe minder last u ervan hebt. Concentreer u op elkaar in plaats van op de blikken van de buitenwereld.

U vraagt om een semi-originele verbale reactie om dit gedrag af te straffen. Uw eigen vondst 'Zijn wij een toeristische attractie?' lijkt me adequaat genoeg, maar houd in gedachten dat elke 'Heb ik wat van je aan?'-interventie, ook de zogenaamd goedmoedig humoristische ('Vindt u het interessant?', 'Nog nooit homo's gezien?', 'Kunt u het goed zien of moeten we dichterbij komen zitten?') alleen maar onprettige escalatie geeft en bovendien boter aan de galg is. Leren leven met hinderlijke blikken kost minder inspanning dan een aanhoudende stormloop ertegen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden