Klein verslag

Menno Wigman had zijn sterfbed al bijeen gedicht

Menno Wigman Beeld ANP
Menno WigmanBeeld ANP

Een dichter overleed, zijn poëzie een en al bezongen vergankelijkheid, al zijn longen ontstoken. Ik kende hem niet, alleen een handvol van zijn gedichten, het was genoeg.

Hij was groot, deze dichter, je kon hem op zijn woord geloven. Een dubbele longontsteking velde hem, hij had zich zo'n sterfbed al bijeen gedicht, zich lyrisch aan de rand gewaagd. In de netten deelde men gisteren ineens gretig zijn poëzie.

Ik had me net achter mijn toetsenbord neergezet om een opgeruimd stukje te schrijven. In het huis heerste feeststemming. Er was er één jarig, een lustrum was bereikt, er was taart van Bond & Smolders, appel, kaneel, framboos, cheese. Ik schonk haar een jas van cremewitte wol, hij maakte haar tijdloos. Uit een verjaarskaart klonk 'Happy' van Pharell Williams. Clap along if you feel like a room without a roof.

null Beeld Wim Boevin000
Beeld Wim Boevin000

Op een vaas katjes en Franse tulpen. In een andere brandt licht. Een afgesloten pot van dik glas, op de bodem aarde, mos, plantjes. Een sustainable world, een kleine, zelfvoorzienende biotoop, het mos wasemt condens, in een kringloop van afsterven en groeien. Een geschenk van de dochters; je moet er, zegt de handleiding, zelf een band mee opbouwen. Er gaat iets heel troostrijks van uit, het leven zelf is erin gevangen, de hele cyclus.

Ik nam plaats achter het toetsenbord en toen kwam dit gedicht van Menno Wigman op mijn scherm. Menno die er ineens niet meer was.

Het gedicht is uit 2016. Het heet:

Afscheid van mijn lichaam.

Waarom, mijn lichaam, was je mij zo weinig waard?
Waarom bleef ik zo koppig tronen in mijn hoofd
en woonde ik mezelf zo hevig uit?

O ja, ik hield van wijn, van zwaar doorrookte feesten,
lucide katers en oneindig gulle lakens.
Zo leefde ik verlicht mijn tijd aan stukken.

Nu lig ik op een zaal, mijn hart, die logge spier,
verlaat me, laf als een gedicht laat het me staan
en voor het eind van deze avond zakt de dood mijn longen in.

De zon was mij niet opgevallen als hij niet
steeds onderging, Geen lucht, geen flonkering, geen hoop.
Waarom, mijn lichaam, heb ik nooit in je geloofd?

Het verscheen in de bundel 'Slordig met geluk', vier jaar na de bundel "Mijn naam is Legioen' die op zijn beurt zeven jaar na de bundel 'De wereld bij avond' uitkwam. Menno Wigman was een langzame, precieze dichter. Tommy Wieringa had eens uitgerekend dat de dichter anderhalf woord per dag schreef.

'Slordig geluk' was geschreven nadat hij met een mysterieuze hartkwaal was aangespoeld op de intensive care. Het staat vol prachtige regels, achteloos bijna, maar er is niets achteloos. 'De witte middag hapert tussen hoop en vrees. De ziekenzaal staat stijf van onbenutte tijd. Ook zonder mij wordt het straks kwart voor vijf.'

Zo'n mooie dichter.

Clap along.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer afleveringen van zijn Klein Verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden