Meeuwen en maffia

Malta is, als ik goed ben ingelicht, een braaf lid van de Europese Unie, waarvan je niet weet of het rechts of links is en hoe de premier of president er heet, een echte backbencher. In mijn jeugd kreeg ik nog wel eens een postzegel van Malta met een piepjonge Queen erop en meende ik dat het een verre kolonie was, zoiets als Singapore of Malakka, maar inmiddels weet ik dat het een Europees broertje is, een laatste druppeltje richting Afrika.

Een doodenkele keer speelt het Nederlands elftal tegen Malta en ontstijgt het landje de status van vakantiebestemming, en de laatste tijd heeft het net als grote broer Italië te maken met bootvluchtelingen. Maar in hoofdzaak is Malta voor het buitenland toch een zonnig oord met een lange geschiedenis en een eigen karakter. Een intrigerende mix tussen iets Arabisch en iets erg katholieks. Vrijwel alle Maltezers gehoorzamen de paus en er zijn naar het schijnt evenveel kerken op het eiland als er dagen in het jaar zijn. Maar het Maltees (Malti) doet dan weer denken aan Arabisch en op sommige plaatsen heb je het gevoel in een gekerstend stukje Noord-Afrika te vertoeven.

Wat kom ik hier eigenlijk doen? Vakantie? Dolce far niente? Geenszins, mijn dochter Nina woont hier. In het kader van haar studie Engels moet ze een aantal maanden in een Engelstalig land wonen en Engels is samen met dat wonderlijke Malti de officiële taal hier. Ik ben op familiebezoek.

Malta is het land van de taalcursussen, één groot LOI-eiland. Er zijn hier meer dan veertig taalscholen die studenten van over de hele wereld aantrekken; in het huis van mijn dochter wonen vooral Koreanen en Colombianen. Waar taalscholen zijn, is ook een taalschoolmaffia. Zo komen er volgens mijn dochter wel heel veel beter gesitueerde Libiërs uit dat verscheurde land hier 200 kilometer vandaan aanvliegen die even wat geld neertellen voor zo'n taalcursus, vervolgens nooit meer komen opdagen maar met een stempel van de taalschool een verblijfsstatus in de wacht slepen. Ik bedoel maar, je hebt ook een soort vliegtuigvluchtelingen.

Een tweede bezwaar dat je tegen Malta kunt hebben, is de behandeling van meeuwen, niet mijn favoriete vogel, geef ik toe, maar toch ook een beest met zekere rechten. Vorige keer berichtte ik over de Maltezer leeuw, maar eigenlijk behoeft de Maltezer meeuw meer onze aandacht. Die bestaat namelijk niet. Samen met andere vogels wordt hij door de plaatselijke bevolking bij aankomst om zeep geholpen. Het mag van de regering, want het is een oude traditie om (trek)vogels neer te schieten. Alleen mus en duif ontspringen hier de dans. En stond de meeuw nou nog op het menu, dan snapte je er iets van. Maar nee, het is een uitsluitend recreatieve moordpartij. Gevolg is dat je van hoofdeiland Malta naar tweede eiland Gozo vaart met een ferry waar geen enkele krijsende meeuw omheen cirkelt, Hitchcocks 'The Birds' antipode. Meeuwen en maffia, het zijn twee dingen waarop Merkel en Rutte premier, eh... even opzoeken, premier Muscat eens zouden moeten aanspreken. Maar die hebben natuurlijk wel wat anders aan hun hoofd, en dat snap je dan ook wel weer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden