Meester Staal

Collega's met een grote staat van dienst willen nog wel eens de aandrang voelen bij hun afscheid iets blijvends achter te laten. Een naar hen vernoemd toiletblok, een mooi versierde vuilnisbak, of een prijs. Zo stelde een gepensioneerde docent Nederlands bij ons de Meester Staal Prijs in, en daar wilde ik het even over hebben. Ik ben namelijk bang voor die prijs. De Meester Staal Prijs wordt jaarlijks uitgereikt aan een docent die in zijn pedagogiek een erfgenaam blijkt van de beroemde schoolmeester van Theo Thijssen. Eén die hart voor de zaak heeft dus. Het is een soort wisseltrofee, en de bezitter mag hem doorgeven aan wie hij wil. De oud-collega reikte hem vijf jaar geleden zelf voor de eerste maal uit. Dit jaar werd mijn collega Ruth de vijfde laureaat van de Meester Staal Prijs, en ik denk terecht. Maar daar gaat het niet om.

Waar het wél om gaat is dit: Als een vloek hangt die prijs boven onze hoofden! Eigenlijk wil niemand hem krijgen. Het voelt alsof je een jaar lang in het peloton docenten de gele trui moet dragen. Iedereen kijkt naar je. Jaloerse geesten denken: O, dus jij bent de beste docent? Nou, laat maar eens wat zien dan.

Maar eerlijk is eerlijk, ik dénk dat dit zo is, ik heb eigenlijk geen idee, want ik heb die prijs nog nooit gehad. En alleen dit is afschuwelijker dan die prijs krijgen: hem níet krijgen, jaar na jaar. Ik heb hem nu al vijf keer niet gehad. Ik voorzie een langzame marteldood. Ja, ik ben doodsbang dat ik over vijfentwintig jaar afscheid neem van de school, en dat ik zelfs dan nog nooit die prijs heb gehad! De rector kan mij in een weldadig bad van warme afscheidswoorden dompelen, hij zal de pijn niet kunnen wegnemen, noch het boosaardige gefluister: die Van der Werf heeft de Meester Staal prijs nooit gekregen... Hij heeft hier veertig jaar gewerkt... Het moet wel de meest beroerde docent in de geschiedenis van de school zijn! Welnu, let op mijn woorden. Als ik hier zonder staalprijs afzwaai, stel ik zelf een prijs in: de Herman Koch Prijs voor de sukkeligste leraar met de minste persoonlijkheid.

Intussen heeft Ruth de lat alweer hoger gelegd, ze heeft haar zinnen gezet op een veel prestigieuzere prijs: die van best geklede docent 2014. Ze loopt al enige tijd in hippe jurkjes en kekke laarsjes. De uitslag, door leerlingen bepaald, wordt bekendgemaakt in het jaarboek dat binnenkort verschijnt. Het zal er om spannen, want er zijn nog een paar diva's in de race, en sommigen zijn piepjong. The Battle of the Glamourgirls. Daar kan geen Staalmeester tegenop.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden