Meeslepende Stravinsky

'Coco Chanel & Igor Stravinski' is alweer de derde film over Chanel in korte tijd, en de beste tot nu toe. (Trouw)

Regie: Jan Kounen. Met Anna Mouglalis, Mads Mikkelsen. In 12 filmtheaters.

De eerste opvoering van Stravinsky’s ’Le sacre du printemps’ in 1913 in Parijs is legendarisch. ’Tout Paris’, in avondjurk en smoking, liet zich door de nieuwe muziek en de moderne dans in de fluwelen gordijnen jagen. Het boegeroep zou Stravinsky’s muziekstuk en het gestamp van de dansers van ’Les Ballets Russes’ gemakkelijk hebben overstemd.

De in Utrecht geboren Franse regisseur Jan Kounen maakt er in ’Coco Chanel & Igor Stravinski’ iets heel bijzonders van.

Je bent erbij, in 1913.

De spanning staat eerst alleen op het gezicht van de componist die zich in de kleedkamer sussend laat toespreken door zijn hoogzwangere vrouw. De hoge, slepende eerste tonen van de fagot, die het lenteoffer in gang zetten, brengen de spanning ook in de zaal. De elite, onder wie de peinzende Coco Chanel, kijkt wat weifelend naar de folkloristisch uitgedoste dansers. Als de muziek wilder wordt, klinkt er gemor, steeds harder, tot de eerste mensen opstaan, schelden, joelen. Iemand doet het zaallicht aan, en dan weer uit, de dansers stampen, de politie rijdt voor, de camera schiet heen en weer. Het mooie is dat de muziek je nu zo meesleept, terwijl je ook nog wel kan navoelen dat men het toen zo slecht verteerde.

’Coco Chanel & Igor Stravinski’ is alweer de derde film over Chanel in korte tijd, en de beste tot nu toe, maar dat ligt meer aan Stravinsky dan aan Chanel, en dan vooral aan zijn muziek. Het is jammer dat de regisseur niet weer een beroep heeft gedaan op Audrey Tautou, die vorig jaar in ’Coco avant Chanel’ speelde. Anna Mouglalis heeft goed geoefend op het in elegant tenue door een kamer schrijden, maar dat maakt haar nog geen opwindende actrice.

De film die gebaseerd werd op een roman van Chris Greenhalgh vertelt over de (vermoedelijke) romance tussen de ontwerpster en de componist die in 1920 een herfst en een zomer samen doorbrengen als zij (net beroofd van haar minnaar Boy Capel) zich in haar buitenhuis over hem en zijn gezin ontfermt. Zijn vrouw Katia (een prachtrol van de Russische Yelena Morozova) ziet vanuit haar ziekbed de hartstocht van verre aankomen, het creatieve tweetal draait dan nog een tijd om elkaar heen. Zij begrijpt zijn muziek niet, hij vindt haar kleding geen kunst, maar ze willen elkaar toch. Zolang Kounen Stravinsky’s composities daarbij als achtergrond gebruikt, geloven we het graag. Wanneer de stijve Rus tobberig door het Franse park dwaalt proeven we zijn lenteoffer. En het klinkt bijzonder prachtig in deze film.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden